ซือหลินทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ลุกขึ้นเดินไปยืนระหว่างคนทั้งสอง
เขายื้อยื้อเวินเหยี่ยนออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยืนอยู่ตรงกลาง กั้นเหวินเหยี่ยนกับเหรินถังออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
ซือหลินยกมือขึ้นจับคางของเหรินถัง เชิดหน้าที่ก้มต่ำของเธอขึ้น
"ครั้งนี้พวกเธอแข่งกันเอง ฉันไม่ได้รังแกใคร" เขาก้มหน้ามองเธอ
"อีกอย่าง เธอเบิกทุนการศึกษามาก่อนแล้ว"
"แทนที่จะไปกังวลว่าคนอื่นจะสอบผ่านหรือไม่ ก็ควรตั้งใจอ่านหนังสือมากกว่า อย่าตอนสอบตัวเองสอบตกแล้วทำให้คณะกรรมการเสียหน้าล่ะ"
เหรินถังวางแท็บเล็ตลง "ฉันจะสอบให้ได้ผลดี"
"ดีที่สุด" ซือหลินพูด
เวินเหยี่ยนยืนห่างออกไปสองก้าว มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง มองคนสองคนนี้
ซือหลินท่าทางไม่ใส่ใจ แต่ก็เป็นการจับคางเช่นกัน ต่างจากเมื่อก่อนที่หยาบกระด้างหรือถึงขั้นบีบคอ วันนี้เขาลงแรงอย่างจงใจให้เบาลง
ส่วนเหรินถังกอดแท็บเล็ตไว้ เงยหน้ามองซือหลิน สีหน้าอ่อนน้อมเชื่อฟัง
ระหว่างคนทั้งสอง แม้กำลังพูดเรื่องจริงจัง ก็ยังอบอวลไปด้วยความหวั่นไหวที่อธิบายไม่ถูก
เวินเหยี่ยนยิ้มบาง ๆ นอนหลับไปทีเดียวก็ต่างจริง ๆ ความหวงแหนช่างแข็งแกร่งนัก
——
หลังเลิกเรียน เหรินถังเก็บกระเป๋าเสร็จ เพียงก้าวออกจากอาคารเรียน หลินเสี่ยวกุยก็เข้ามาขวางไว้
"ถังถัง ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ เป็นเรื่องเกี่ยวกับกฎของโรงเรียน" น้ำเสียงของหลินเสี่ยวกุยไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนเมื่อก่อน กลับเหมือนกำลังกลั้นอะไรไว้ ท่าทางดูเก้งก้างแปลก ๆ