[จนปัญญาแล้ว ตอนนี้โดนตรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทนอ่านไปก่อนนะ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะ ^_^]
ชั้นบนสุด คลับส่วนตัวหวงถิง
แสงไฟสาดไปมาจนแสบตา กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งกับน้ำหอมนานาชนิด
ซือหลินยืนอยู่ตรงมุมยิงปืน ในมือถือปืนอัดลมแต่งซิ่งกระบอกหนึ่ง
ตัวเขาสูงมาก ไหล่กว้างขายาว แขนเสื้อเชิ้ตดำพับขึ้น เผยให้เห็นปลายแขนล่ำ ๆ
ปัง!
กระสุนปักกลางเป้าพอดี
เขาวางปืนลง รับวิสกี้ที่บริกรส่งให้มา ดื่มไปอึกหนึ่ง
โซนโซฟาหนัง เผยเหิงรับผ้าขนหนูจากคนข้าง ๆ มาเช็ดมือ "เสือกทำเท่ได้อีกนะแก"
สาวข้างตัวเขา กระโปรงยับย่น ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง
ซือหลินไม่สนใจเขา
เวินเหยี่ยนหัวเราะ เดินไปนั่งข้างเขา จุดบุหรี่มวนหนึ่ง แล้วเชิดคางไปทางอีกฝั่งเป็นสัญญาณ
"ไอ้เผยเหิงน่ะ เปลี่ยนตัวใหม่มาก ลือว่าเด็กคณะนาฏศิลป์ เอวอ่อนจะตาย"
……
ยื่นมือที่ทาเล็บสีแดงออกไป จะจับชายเสื้อเชิ้ตของซือหลิน "คุณซือ..."
ซือหลินถอยหลังหนึ่งก้าว มือของหญิงสาวค้างกลางอากาศ
"ไม่สนใจ"
ซือหลินพูดราบเรียบ สายตากลับไปที่เป้า ไม่มองผู้หญิงคนนั้นสักแวบ
สาวงามชะงักอยู่กับที่ สีแดงบนใบหน้าจืดไปครึ่งหนึ่ง กัดริมฝีปากล่างถอยกลับไปที่โซฟา
เผยเหิงทำเสียงจิ๊จ๊ะ โอบเอวหญิงสาวไว้
"ไม่เอาจริงเหรอ? ผู้หญิงคนนี้หุ่นดีใช้ได้เลยนะ เอวกิ่วก้นเด้ง xxxx"
เขากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูหญิงสาว เธอหน้าแดงหนักขึ้น หลบเข้าไปในอ้อมกอดเขา
แกไม่แตะผู้หญิงมาเป็นปีแล้ว ไม่เหงาแย่เหรอ?
เวินเหยี่ยนพ่นควันบุหรี่เป็นวง ๆ หัวเราะ "ฉันจำได้ตอนแกเพิ่งหัดฟันม้าใหม่ ๆ ไม่เลือกหน้าอินทร์หน้าพรหม บ้าระห่ำ ไม่มีหลุด ทุกท่าเอาหมด"
พวกพี่น้องตามแกไป ไม่ได้เปิดหูเปิดตากันน้อย ๆ เลยนะ
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองไปที่จี้เหยียนซึ่งนั่งอยู่ริมสุดของโซฟา
"ขนาดจี้เหยียนฮอร์โมนพลุ่งพล่าน ยังแอบไปร่วมหลายงานโดยไม่บอกพระเอกในดวงใจเขาเลย ใช่ไหม?"
จี้เหยียนเงยหน้าขึ้น
เขานั่งอยู่ในมุมมืดที่สุด ในมือถือโทรศัพท์ จอสว่างอยู่ เป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่ง
ได้ยินคำพูดของเวินเหยี่ยน เขาปรายตามองมา "อย่าดึงข้า"
เวินเหยี่ยนยกมือทำท่ายอมแพ้ หัวเราะอย่างมีความหมาย
ได้ ๆ ๆ ไม่พูดถึงพระเอกในดวงใจของแกแล้ว
เขาหันไปหาซือหลิน พูดต่อ "ฉันหมายถึง ตอนนั้นแกมันเดือดมากเลยนะ ทำไมตอนนี้ถึงใจสงบไม่เอาอะไรแล้ว?"
มีพวกนางที่เคยลิ้มรสฝีมือแก ยังแอบถามหาแกกับพวกเราอยู่เลย
น้ำเสียงซือหลินแทบไม่มีขึ้นลง "แค่ลองของ อยากรู้ว่า เล่นผู้หญิงมันส์แค่ไหน"
"แล้วตอนนี้ล่ะ?"
“ของดีเล่นมาหมดแล้ว ที่แกว่าหรูก็ชิมมาไม่น้อย เบื่อแล้ว” ซือหลินพูด “จืดชืด สู้เหล้าสักแก้วก็ไม่ได้”
เขาเดินไปนั่งที่โซฟา ไขว่ห้างเอนหลังพิง "แล้วก็พวกแบล็กลิสต์กับไวต์ลิสต์ของโรงเรียน เล่นเบื่อแล้วเหมือนกัน"
เผยเหิงกอดสาวมานั่งใกล้ ๆ มือลูบไล้ที่ขาเธอ
แล้วแกอยากเล่นอะไรต่อ? เล่นผู้หญิง รังแกคน พวกเราเล่นกันจะตันแล้ว ยังมีลูกเล่นใหม่อะไรให้สนุกอีก?
ซือหลินไม่ได้พูด
จี้เหยียนที่เงียบมาตลอดจู่ ๆ ก็เอ่ยปาก "คบใครจริง ๆ จัง ๆ สักคนไหม?"
ซือหลินหัวเราะเยาะ และไม่แม้แต่จะเถียง
เขานึกภาพตัวเองคบใครจริง ๆ จัง ๆ ไม่ออกเลยจริง ๆ
เวินเหยี่ยนกับเผยเหิงก็หลุดขำเช่นกัน
เวินเหยี่ยนพูด "คบจริงจัง? จี้เหยียน แกเป็นอะไรหรือเปล่า? ให้ซือหลินไปคบใครน่ะ?"
หรือว่านายดูพระเอกในดวงใจนายมากไป เลยดูจนสมองเสีย?
เผยเหิงหยิกแก้มสาวในอ้อมอก "ได้ยินไหม คุณจี้ให้คุณซือไปคบใคร"
"เอ็งว่า ถ้าคุณซือคบจริง ๆ จะเป็นยังไง?"
สาวน้อยหน้าแดง พูดเบา ๆ ว่า "ต้องหวานกับแฟนมากแน่ ๆ..."
"หวาน?" เผยเหิงหัวเราะดังกว่าเดิม
"เขาเนี่ยนะ? ไม่เล่นคนอื่นซะก็ดีถมไปแล้ว"
เวินเหยี่ยนหัวเราะพอแล้ว ก็ตัดบทไป
"ว่าแต่ วันนี้โรงเรียนมีเด็กใหม่ย้ายมาอีกสองคน ได้ยินว่าคนนึงเป็นเด็กเรียนเก่ง รับทุน ยากจน"
เผยเหิงเลิกคิ้ว "ได้ของเล่นใหม่มาอีกแล้ว?"
เวินเหยี่ยนส่ายหัว "คราวนี้เป็นเด็กผู้หญิง เด็กบ้าน ๆ ไร้เส้นสาย แค่ไวต์ลิสต์เตือนหน่อย พวกนั้นก็เล่นซะเธอพังได้แล้ว"
"ไม่สนุกเลย เปราะเกินไป"
เผยเหิงเห็นด้วย "ผู้ชายอึดกว่ายังดีกว่า"
ซือหลินก็ไม่ได้พูดอะไร มือหมุนไฟแช็ก เปิดปิด
ตอนนั้นเอง มือถือเผยเหิงสั่นทีหนึ่ง
เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความที่ลูกน้องส่งมา
ดูไม่กี่วินาที เขาก็หัวเราะ หมุนมือถือให้ซือหลินดู "ดูสิ มีพวกไม่กลัวตาย"
ซือหลินปรายตาขึ้นมอง บนจอมือถือเป็นโพสต์ในฟอรัม หัวข้อเด่นสะดุดตา
"เปิดโปงความจริงการกลั่นแกล้งในโรงเรียนโดยสภานักเรียนของโรงเรียนขุนนางเซิ่งหลาน: พวกเขาไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ที่นี่"
เลื่อนลงไป ทุกตัวอักษรประณามระบบแบล็กลิสต์กับไวต์ลิสต์ของสภานักเรียน การดูหมิ่นเหยียดหยามบุคคล การกดขี่ด้วยอภิสิทธิ์ โดยเฉพาะ—
"ซือหลิน หัวหน้าคณะกรรมการ ทายาทอันดับหนึ่งของกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ หลงระเริงกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีผู้อ่อนแอ อาศัยชาติตระกูลกับหน้าตานั้น กระทำสิ่งที่ต่ำช้าสามานย์ยิ่งกว่าสัตว์"
สายตาซือหลินหยุดนิ่งที่ประโยคสุดท้ายนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป
พอทั้งใบหน้าเขาเย็นชา ความกดดันจากส่วนลึกของกระดูกดำทำให้สาวข้าง ๆ ตัวหดหนีโดยไม่รู้ตัว
เผยเหิงเก็บมือถือกลับ เฝ้ามองท่าทีของซือหลินด้วยความสนใจ
แกดูสิ มีแมลงสาบตัวเล็ก ๆ คอยกระโดดออกมาสร้างความสนุกให้ตอนที่แกกำลังจะเบื่อ
ซือหลินเล่นไฟแช็ก มองเปลวไฟที่จุดขึ้น รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "ปลุกความอยากเอาชนะของข้าขึ้นมาเลย"
"คราวนี้ ใครจะเป็นคนเขียนชื่อ?"
เผยเหิงยกมือขึ้น ตายิ้มโค้ง "ตาข้า"
เขามองโพสต์บนจอมือถือ นิ้วโป้งเคาะบนจอ
"ว่าไง แค่เตือนด้วยไวต์ลิสต์ หรือเข้าดำให้เอาท์เลย?"
เวินเหยี่ยนกอดผู้หญิงข้างตัว เอานิ้วพันเล่นปลายผมเธอ พ่นควันบุหรี่ออกมา
"ต่อว่าคณะกรรมการต่อหน้าสาธารณะชน นิสัยแย่มาก แค่เตือนเฉย ๆ ไม่ถูกเกินไปหน่อยเหรอ?"