ที่สภานักเรียน สาวน้อยร้องไห้ยิ่งกว่าเดิม
ซือหลินก้มมองเธอ ใบหน้าเย้ายวนชวนหลง
เขาก้มลงปลอบอีกคำ เสียงแหบพร่าจนแทบไม่เป็นคำพูด ริมฝีปากโน้มลงไปจุมพิตหางตาของเธออย่างทะนุถนอม
เธอไม่ฟังเลย ขาเล็ก ๆ ดันออกจากเอวเขา เตะไปที่ลำตัวชายหนุ่ม ตัวจะหดหนีไปที่หัวเตียง
ซือหลินอดทน เอ่ยปากปลอบอีกสองคำ ไม่ได้ลดละลงแม้แต่น้อย
"เด็กดี ไม่ร้องแล้ว" เขาพูด เสียงอึดอัดถึงขีดสุด
แต่สาวน้อยคนนี้ ไม่ใช่แค่พูดปลอบแล้วจะหายง่าย ๆ
สุดท้ายหญิงสาวเงยหน้าขึ้น คอที่เพรียวสวยบริสุทธิ์งดงาม ดั่งหงส์เชิดคอรับความตาย
เสียงวุ่นวายในที่สุดก็สงบลง
เหรินถังนอนตะแคงบนหมอน ผมดำรุงรังกระจายอยู่ข้างแก้ม หลายเส้นชื้น ๆ ติดอยู่ที่ขมับ
เธอยังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเล็ก ๆ ความอ่อนหวานและเปราะบางที่ทะลุออกมาจากกระดูก
ซือหลินนอนตะแคงข้างเธอ อุ้มเธอเข้ามาในอ้อมกอด ถอนหายใจ ครั้งนี้ดีขึ้นหน่อย ไม่ได้เป็นลมไปทันที
เหรินถังมองเขา กระพริบตาครั้งหนึ่ง น้ำตาร่วง
หญิงสาวที่เพิ่งถูกชายหนุ่มยึดครองกายไป ทั้งตัวดั่งต้นลิลลี่แห่งหุบเขาที่ถูกพายุฝนกระหน่ำ กลีบดอกยังสั่นไหวราวกับเปียกชุ่มไปด้วยสายฟ้า