หลินเสี่ยวกุยจ้องมองมือของเวินเหยี่ยนที่วางอยู่บนไหล่ของเหรินถัง มองเหล่านักเรียนตระกูลสูงที่ต้องก้มหน้าให้เวินเหยี่ยน
นิ้วมือของเธอค่อย ๆ กำขอบหนังสือเรียนแน่นขึ้น
เพิ่งถูกซือหลินทิ้ง หันไปพึ่งเวินเหยี่ยนเลยหรือไง?
เธอคิดว่าเหรินถังจะต้องตกต่ำยับเยิน คิดว่าพอบัญชีดำถูกขึ้นชื่อ เหรินถังก็คงจะถูกทั้งโรงเรียนรังแกเหมือนที่เธอเคยเป็น
แต่ตอนนี้เวินเหยี่ยนกลับโอบเธอไว้ในอ้อมแขน พวกตระกูลสูงนั่นถึงขั้นไม่กล้ามองเธอแม้แต่เสี้ยววินาที
ทำไมกัน? ทำไมเหรินถังถึงได้ถูกพวกลูกคนโปรดผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ปกป้องตลอดเวลา
ซูเนี่ยนนั่งอยู่ข้างหลินเสี่ยวกุย มือทั้งสองข้างประสานกันวางบนโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย
สายตาของเธอ จับจ้องอยู่ที่มือของเวินเหยี่ยนที่โอบไหล่เหรินถังเช่นกัน ริมฝีปากเม้มแน่น
อีกฝั่งหนึ่ง ซือหลิน ก็ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
เขาคิดว่าเธอจะต้องมีความเสียดายบ้าง อย่างน้อยก็สักนิด
แต่เธอกลับไปอยู่ในอ้อมแขนของชายอีกคนหนึ่งทันที
เงียบ ๆ ว่านอนสอนง่าย ใช้ดวงตารูปอัลมอนด์ที่ใสซื่อนั้นเงยหน้ามองคน เหมือนตอนที่อยู่ในอ้อมแขนเขาเมื่อก่อน
ที่แท้ก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ทำได้ เวินเหยี่ยนก็ทำได้เหมือนกัน
หรือพูดอีกอย่างก็คือ ใครก็ตามที่ให้ความคุ้มครองกับเธอได้ ก็ทำได้ทั้งนั้น
ซือหลินไม่ได้เดินเข้าไป เพื่อไปขอให้ตัวเองอับอายซ้ำอีก
เขาหันหลังเดินจากไป
เหรินถังแอบเบือนหน้าไปทางด้านข้าง สายตาลอดผ่านแขนของเวินเหยี่ยน เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยที่ปลายทางเดิน