ออสก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว
หลินเสี่ยวกุยขาอ่อนแรง ล้มนั่งลงกับพื้น มือทั้งสองข้างยันไว้ข้างหลัง แล้วรีบถอยหนีสุดชีวิต
ออสเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ก้มหน้าเข้าไปใกล้ จ้องตาเธอไม่กะพริบ
กึกก้องในลำคออีกครั้ง เป็นสัญญาณขับไล่
มันไม่ชอบมนุษย์คนนี้
ตัวเธอมีกลิ่นที่มันเกลียด กลิ่นแปลกหน้าผสมปนเป สกปรก และเหม็นมาก
หลินเสี่ยวกุยกรี๊ดเสียงหลง ถอยไปจนชนกำแพง ร่างทั้งร่างหดเป็นก้อนกลม
ซือหลินนั่งพิงโซฟา ขาเรียวทับกัน มองดูฉากนี้อย่างเฉยเมย ไม่ได้ห้ามปราม
ออสไม่เคยทำร้ายใครต่อหน้าเขา แต่มันมีสัญชาตญาณของตัวเองที่จะตัดสินว่าใครเป็นผู้บุกรุก
ซือหลินอดคิดในใจไม่ได้ แม้แต่สัตว์เลี้ยงสุดรักของเขาก็ยังรู้ว่าเขาชอบใคร เกลียดใคร
รอจนหลินเสี่ยวกุยตกใจแทบแย่ ซือหลินถึงได้เอ่ยปาก "ออส"
เสือขาวหันกลับมองซือหลิน ดวงโตๆ เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจอย่างชัดเจน
"กลับมา" ซือหลินตบโซฟา
ออสไม่เข้าใจ มันกำลังช่วยนายขับไล่คนที่แสนจะน่ารำคาญออกไป ทำไมนายถึงมาห้ามมัน
มันหันกลับไปจ้องหลินเสี่ยวกุยอีกครั้ง คำรามเตือนเสียงเบา ก่อนจะหางตก เดินกลับไปนอนลงข้างขาซือหลิน
เสือขาวส่งเสียงร้องอย่างน้อยใจสองสามที ความหมายโดยประมาณในใจมันก็คือ ลิลลี่แห่งหุบเขาตัวน้อยของมันอยู่ไหน? ทำไมต้องเป็นผู้หญิงเหม็นๆ คนนี้
ซือหลินฟังภาษาสัตว์ไม่ออก แต่เพราะเลี้ยงมันมาด้วยตัวเอง พอจะเดาเจตนามันได้