คฤหาสน์ตระกูลจี้ ห้องหนังสือ
จี้เหยียนจ้องชื่อที่ท้ายจดหมายฉบับนั้น ชื่อเสิ่นเหยี่ยน
สองคำนี้ ผ่านมาสิบสองปีแล้ว ยังคงทำให้ใจของเขาแค้นจนเลือดอาบ
จี้เหยียนหมุนตัว แทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ กวาดทุกอย่างบนโต๊ะหนังสือลงพื้น
เขาพิงขอบโต๊ะ ไหล่สั่นรุนแรง สูญเสียความสงบเยือกเย็น ท่าทางสง่างามที่เคยมี
ยังเป็นแบบนี้ ถึงจะต่อสู้กันมาหลายปี พอเจอเรื่องของผู้ชายคนนั้นเมื่อไหร่ เขาก็ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เสมอ
ตระกูลเวิน ตระกูลเผย ก็สภาพใกล้เคียงกัน
ซือหลินขับบูแกตติ มุ่งหน้าไปยังหวงถิงใจกลางเมือง
รถเลี้ยวเข้าที่จอด เขาเห็นรถคุ้นตาสามคัน
พวกเขามากันครบ
ไม่มีใครนัด แต่ไม่นัดก็มาเจอกันเอง
ซือหลินดับเครื่องลงจากรถ ก้าวเข้าไปในลิฟต์
กระจกสะท้อนใบหน้าของเขาเอง หน้าตาคมคาย สีหน้าแข็งกร้าว เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว
แต่ความคิดของซือหลิน กลับจมดิ่งไปอีกทางหนึ่ง
ปีนั้น พวกเขาอายุสิบขวบ
สามปีนับจากเจ็ดขวบถึงสิบขวบ ความสัมพันธ์ของเสิ่นเหยี่ยนกับพวกเขาไม่ถึงกับสนิทสนมสุดหัวใจ แต่ก็ไม่ได้ห่างเหิน
เขาบางครั้งมาที่บ้านตระกูลซือ เล่นเกมกับพวกเขา คุยการเมืองให้พวกเขาฟัง ชี้ขาดเฉียบขาด ไม่เคยปิดบัง
พวกเขาส่วนใหญ่เถียงกันอย่างเอาจริงเอาจัง แต่ก็เถียงไม่เคยชนะ
เสิ่นเหยี่ยนไม่เหมือนคนอื่นที่เอาใจพวกเขา ก็ไม่เหมือนครูที่เคร่งครัดตายตัว
เขาปฏิบัติต่อคุณหนูน้อยทั้งสี่อย่างเท่าเทียม ซึ่งทำให้พวกเขาที่คุ้นเคยกับการถูกยกย่องขึ้นสวรรค์รู้สึกสบายใจ