ที่ห้องทำงานคณะกรรมการ
ซือหลินนั่งเอาขายาวพาดบนโต๊ะกาแฟ นิ้วมือปัดบนหน้าจออย่างรวดเร็ว กำลังเลื่อนดูกระแสเรื่อยๆ
โพสต์แรก พาดหัวว่า "ไทม์ไลน์ความรักของเวินเหยี่ยนและเหรินถัง ฉบับรวบรวมเต็ม" เนื้อหาตั้งแต่ตอนขยิบตาในวันสถาปนาโรงเรียน ไปจนถึงตอนเข้าช่วยในห้องเรียน เขียนเสียเหมือนซีรีส์เกาหลี
ซือหลินจ้องรูปวันสถาปนาโรงเรียนในใจบ่น วันสถาปนาโรงเรียนเห็นๆ ว่าอยู่กับเขา แล้วนิ้วก็กดดิสไลก์ไปหนึ่งที
โพสต์ถัดไป: "สายตาเวลาที่เวินเหยี่ยนมองเธออ่อนโยนมาก คู่นี้ต้องไปถึงสุดท้ายแน่ๆ"
เขากดดิสไลก์อีกรอบ
แพลตฟอร์มเต็มไปด้วยคำอวยพรและความอิจฉา "รักที่งดงามสุด" ซือหลินหน้าตึง กดดิสไลก์ไปทีละโพสต์
กดไปกดมา ระบบก็เริ่มเด้งโพสต์แนวถ่วงเวลาเข้ามา
ซือหลินเริ่มสนใจ เลื่อนไปที่คอมเมนต์
คอมเมนต์ยอดนิยมอันดับแรกเขียนว่า "เวินเหยี่ยนแต่ก่อนเปลี่ยนสาวเป็นว่าเล่น คนนี้จะทนได้นานแค่ไหน? ขอพนันหนึ่งเดือน"
นิ้วของซือหลินขยับ กดไลก์
ข้างล่างมีอีกคอมเมนต์: "เจ้าพ่อเจ้าสำราญกินของแพงจนเบื่อ บางทีเปลี่ยนมากินโจ๊กเปล่าๆ แก้เลี่ยน เดี๋ยวก็เริ่มนับถอยหลังเลิกกันแล้วล่ะ"
เขากดไลก์ต่อ
มีอีกคนบอก "โควต้าแบบนี้ก็แค่เล่นๆ ครอบครัวเวินจะให้เข้าไปเป็นสะใภ้ได้ยังไง"
ซือหลินกดไลก์ติดกันหลายอัน หน้าเรียบเฉย ไม้ตายเนียนสุดๆ
เขากวาดสายตาลงไปเรื่อยๆ นิ้วก็ชะงัก
บัญชีหนึ่งที่ใช้รูปแฟนคลับคณะกรรมการเป็นภาพโปรไฟล์ พิมพ์แบบอารมณ์สุดขีด เต็มหน้าจอด้วยเครื่องหมายตกใจ: "เหรินถังแกมีสิทธิ์อะไร! คุณเวินเป็นของพวกเราทุกคน! แค่คนเปิดร้านดอกไม้อย่างแกจะไปคู่ควรได้ยังไง! ไว้ใจไหมว่าฉันจะเอากรดกำมะถันราดหน้านะ!"