คืนวันพฤหัสบดี ซือหลินได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง
ซองจดหมายเขียนด้วยลายมือ ตัวอักษรเรียวบาง แต่หนักแน่นจนแทบทะลุกระดาษ
เขาแกะซองออก เพิ่งอ่านไปได้บรรทัดเดียวก็ชะงักไป
จดหมายเขียนไม่ยาว น้ำเสียงผ่อนคลาย ราวกับใครบางคนเมื่อหลายปีก่อนที่คุยกับเขาอย่างไม่ใส่ใจ หลังแพ้เกมในห้องเล่นเกม
เนื้อหาเขียนว่า เขาได้รับรู้ความรู้สึกของซือหลินน้อยตอนอายุเจ็ดขวบแล้ว และยังติดคำขอบคุณอยู่หนึ่งคำ
ของขวัญที่ซือหลินน้อยส่งให้ตอนอายุแปดขวบ ก็ขอบคุณเช่นกัน
แล้วยังมีอีกหลายเรื่อง ล้วนเป็นเรื่องไร้เดียงสาของซือหลินน้อยตลอดสามปีนั้น
ทั้งฉบับเต็มไปด้วยคำขอบคุณ
ซือหลินจ้องกระดาษจดหมาย นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่น
อ่านลงไปอีกก็เหลือเพียงไม่กี่ประโยคสั้น ๆ ที่พูดถึงเหรินถัง
เสิ่นเหยี่ยนบอกว่า เหรินถังเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ถ้าเขาชอบ ก็จงทะนุถนอมเธอให้ดี
อย่าดูแค่ว่าเด็กสาวสวยและอ่อนโยน ในใจเธอมีความคิดเป็นของตัวเองมาก
ที่มีต่อเขา ก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึกเสียทีเดียว
ถึงจะยืนอยู่คนละฝั่ง แต่เธอไม่เคยคิดทรยศเขา
เธอไม่ใช่คนประเภทเดียวกับเสิ่นเหยี่ยนในอดีต
เขาบอกซือหลินว่าอย่าเข้าใจเธอผิด
ซือหลินวางจดหมายลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เงียบไปนาน
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเข้าใจเธอผิด
ถังถังของเขากับเสิ่นเหยี่ยนของเขา แน่นอนว่าไม่ใช่คนใจร้ายจำพวกเดียวกัน
แต่จดหมายฉบับนี้ ทุกตัวอักษรชวนให้รู้สึกราวกับคำอำลา
เสิ่นเหยี่ยนคิดจะทำอะไรกันแน่?
——
ซือหลินนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นเดินไปทางห้องนอน
ประตูห้องนอนแง้มอยู่ ด้านในมีไฟหัวเตียงส่องสว่าง
เหรินถังยังไม่นอน
เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีแอปริคอตอ่อน นั่งขัดสมาธิอยู่บนผ้าห่ม หนังสือภาพวางเปิดอยู่ตรงหน้า กำลังพลิกดูทีละหน้า