ซือหลินอุ้มเหรินถังเดินผ่านทางเดิน ใช้หลังเบียดเปิดประตูห้องพักผ่อนเข้ามา
เขาเดินไปที่โซฟา แล้วก้มลงวางเธอลง
เหรินถังจมลงในเบาะโซฟานุ่ม ๆ มือข้างหนึ่งของเขายังรองอยู่ใต้ต้นคอของเธอ
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก
เหรินถังเจ็บจนน้ำตาเอ่อ มองเงยหน้าขึ้นไปหาเขา ท่าทางน่าสงสารชวนให้ใจหาย
ซือหลินมองลงมาที่เธอ แล้วยกมือเสยปอยผมที่ร่วงหล่นอยู่บนหน้าผากของเธอไปไว้หลังใบหู
ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่บนผิวเนียนนุ่มของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะไล้ตามเส้นผมของเธอลงมา ลูบจากกลางศีรษะมาจนถึงปลายผม
ท่าทางเบามือมาก แฝงไปด้วยความไม่อยากปล่อยโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นซือหลินก็หันไปหยิบกล่องยาเบื้องหน้าที่วางอยู่บนโต๊ะเล็ก เปิดมันออกแล้ว จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก
วันนั้น เธอก็อยู่บนโซฟาตัวนี้แหละ ที่ดึงมือเขาขอให้เขาปล่อยเธอ บอกว่าเธอไม่อยากเป็นอนุสาวรีย์ของเขา บอกว่าการจูบของเขาเป็นการล้ำเส้น บอกว่าการที่เขาสัมผัสเธอเป็นการขัดกับความตั้งใจของเธอ
ในเมื่อจะตัดขาดกันขนาดนั้น เรื่องพวกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาทำ
ซือหลินปิดกล่องยา วางเสียงลงเรียบ ๆ "ในกล่องยามีครบทุกอย่าง ทาเสร็จก็กลับเอง"
เหรินถังกะพริบตาปริบ ๆ มองผู้ชายที่พยายามทำเป็นเย็นชา
แล้วเธอก็เลื่อนกล่องยาไปปิดให้เรียบร้อย ผลักกลับไปกลางโต๊ะ
"ทำไม?" ซือหลินขมวดคิ้ว "ทำไม่เป็น?"
เหรินถังส่ายหัว "ไม่ต้องทานวน แค่นี้ก็แค่รอยช้ำ เดี๋ยวอีกสองสามวันก็ดีขึ้นเอง"
ซือหลินจ้องเขม็งไปที่หัวเข่าของเธอเงียบ ๆ รอยฟกช้ำสีม่วงปนเขียวเป็นแผ่นเล็ก ๆ บนตัวเธอแล้วดูน่ากลัวเป็นพิเศษ