เหรินถังก้มมองออส
เสือขาวกำลังเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาน่าสงสาร หางของมันกวาดไปมาบนพื้น เสียงฟืดฟาดเบา ๆ ออกมาจากลำคอ
ในที่สุดเธอก็ทำใจไม่ลง ค่อย ๆ ปลดมือออกจากมือของซือหลิน แล้วย่อตัวลง ลูบหัวโต ๆ ของออส
เสือขาวดีใจสุดขีด หัวโต ๆ ของมันถูไถลงบนฝ่ามือเธออย่างแรง ส่งเสียงครางในลำคอ
มันตื่นเต้นจนอยากจะยืนขึ้นพุ่งเข้าใส่เธอ แต่สายจูงยังอยู่ในกำมือของซือหลิน มันจึงทำได้แค่ใช้หัวถูเข่าของเธอ
ซือหลินจ้องมองเธอไม่ขยับเขยื้อน
หญิงสาวที่ย่อตัวอยู่ข้างเท้าของเขา ใบหน้าด้านข้างเปล่งประกายขาวกระจ่างในแสงยามเช้า
ร่างเล็ก ๆ นั้นดูทั้งว่านอนสอนง่ายและอ่อนโยน ท่าทางที่เธอเล่นกับออสอย่างสนิทสนม ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาที่พวกเขายังไม่ได้ทะเลาะกัน วันเวลาที่ใกล้ชิดไร้รอยร้าว
เหรินถังเล่นกับออสอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้นยืน มองซือหลินแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยปาก "ไม่ใช่บอกว่าจะหาเลขาคนใหม่ไง แล้วไง ไปได้แฟนใหม่แทนเลยล่ะ"
ซือหลินไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับ "แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงคบกับเวินเหยี่ยน"
เหรินถังเงยหน้ามองเขา ดวงตารูปอัลมอนด์มีประกายน้ำบาง ๆ ลอยขึ้นมา แต่น้ำเสียงกลับดื้อรั้น "คุณเวินเขารู้ดีว่าฉันในคณะกรรมการ ไม่มีบุญคุณก็มีแรงกาย แต่นายกลับไม่พูดไม่จา แค่สั่งแบล็กลิสต์ฉันลงไปเฉย ๆ"
ซือหลินชะงักไป "เธอคิดว่าฉันสั่งแบล็กลิสต์เธองั้นเหรอ"