กู้เป๋อเหิงหันข้าง ก้มเสียงสั่งข้ารับใช้ด้านหลัง "เชิญพวกเขาเข้ามา"
ข้ารับใช้ผลักประตูด้านข้างออก พาคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
เชินม่านเดินนำหน้า อุ่ยจั๋วเดินตามหลังเธอ ตามด้วยนักเรียนตระกูลสูงอีกหลายคนที่เคยรุมล้อมเหรินถังในห้องเรียนวันนั้น
ตอนที่ถูกพาตัวเข้ามา พวกเขายังไม่ทันรู้เรื่อง แต่ว่าพอเห็นคนที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาทรงกลม สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดในพริบตา
เวินเหยี่ยนนอนเอนกายอยู่บนโซฟา เห็นคนกลุ่มนี้ รอยยิ้มที่มุมปากก็จางลงเล็กน้อย
เขาจำหน้าของเชินม่านได้ เป็นผู้หญิงคนนั้นที่ดึงผมเหรินถังแล้วผลักเธอไปชนกำแพง
เวินเหยี่ยนหันขวับ มองกู้เป๋อเหิงแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองซือหลินอีกที
กู้เป๋อเหิงกับคนกลุ่มนี้ไม่มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน จะให้เขาออกหน้าจัดฉากแบบนี้ได้ ก็มีแต่ซือหลินเท่านั้น
เขาก้มหน้าลง รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแปลก ๆ
เลิกกันแล้วแท้ ๆ ซือหลินยังเป็นห่วงเป็นใยคอยปกป้องขนาดนี้อีก
จี้เหยียนนั่งอยู่อีกฝั่ง ชำเลืองมองคนที่ถูกพาตัวเข้ามา
เขาจำใครไม่ได้เลย
ขุนนางชั้นผู้น้อยในเซิ่งหลานมีมากเกินไป ใบหน้าที่โผล่มาวนเวียนต่อหน้าต่อตาทุกวันนับไม่ถ้วน คนพวกนี้เขาเรียกชื่อแทบไม่ขึ้น
เวินเหยี่ยนหันข้าง ก้มเสียงพูดกับเขา "คืนนี้ที่จัดฉากขึ้นมา คงเป็นซือหลินตั้งใจจะแก้แค้นให้เหรินถัง"
"คนพวกนี้ ก็คือพวกที่รังแกเหรินถังหลังจากเหตุการณ์บัญชีดำไงล่ะ"
จี้เหยียนขมวดคิ้ว หันไปมองซือหลิน
แล้วก็หันกลับมามองเวินเหยี่ยน "นายอย่าไปทำแบบนั้นกับเขาเชียว"
เวินเหยี่ยนตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมา "จะบ้าเหรอ ผมจะไปอ้อมไปเวียนแบบนั้นทำไม ให้วุ่นวายเปล่า ๆ"