เหรินถังถูกผลักจนไม่ทันตั้งตัว เซถอยสองก้าว หลังกระแทกเข้ากับกำแพง เอกสารในมือปลิวกระจายพื้น
เธอย่อตัวลงเก็บ ใครบางคนจงใจเหยียบกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ ไม่ให้เธอดึงออก
เหรินถังดึงสองครั้งก็ไม่หลุด เลยปล่อยมือ ยืนขึ้น
เหลียงจิ้งเชิดหน้าขึ้น หยุดอยู่ตรงหน้าเหรินถัง จ้องมองเธอจากเบื้องบน
"เหรินถัง เธอเงียบแบบนี้ แปลว่ายอมรับแล้วใช่ไหมว่าเป็นคนลงมือทำร้ายคนอื่น?"
เหรินถังเงยหน้า สายตาเรียบนิ่งผิดปกติ "ฉันไม่ได้ทำร้ายใคร"
เหลียงจิ้งยิ้มเยาะ "มีดเป็นของเธอ หลักฐานชัดแจ้ง เธอยังจะบอกว่าไม่ใช่ตัวเองอีกหรือไง?"
รอบข้างมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นเป็นชุด ๆ
เหรินถังไม่สนใจเสียงหัวเราะเหล่านั้น เอ่ยอธิบายอย่างจริงจัง "มีดเป็นของฉัน แต่มันวางอยู่บนแฟ้มเอกสารมาตลอด ฉันไม่ได้หยิบมันไป และไม่ได้ใช้มันทำร้ายใครทั้งนั้น"
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง มองเข้าไปในดวงตาของเหลียงจิ้ง
"แถม ถ้าฉันจะกลั่นแกล้งหลินเสี่ยวกุย ฉันใช้สถานะเลขาสภานักเรียนทำได้อย่างไม่มีร่องรอย"
"จะไปลงมือต่อหน้าธารกำนัล ท่ามกลางสายตาของทุกคนทำไมกัน?"
เธอยืนอยู่ตรงนั้น ผมกระจัดกระจาย ท่าทางมอมแมมไปบ้าง
แต่ท่วงท่าที่สุขุมเยือกเย็นในตอนพูด กลับทำให้เธอดูเหนือชั้นกว่าคนกลุ่มนั้นที่ล้อมวงตำหนิเธออยู่ไม่น้อย
มีเหตุมีผล ไม่เร่งรีบ ไม่หวาดหวั่น
เหลียงจิ้งมองท่าทางแบบนั้นของเธอ แล้วไฟในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
เด็กโควต้าคนหนึ่ง อาศัยหน้านั้นปีนขึ้นไปเกาะซือหลินได้ พอถูกจับได้คาหนังคาเข่ายังกล้าทำเป็นมีปากมีเสียงขนาดนี้