เผยเหิงกวาดตามองเหรินถังที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา
ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ เธอไม่พูดสักคำ แค่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น แต่กลับถูกซือหลินจดจำไว้ในใจตลอดเวลา
ซือหลินกลัวว่าเกมที่ล่อแหลมเหล่านั้นจะทำให้ตาของเลขาของเขาต้องแปดเปื้อน
ใจลำเอียงขนาดนี้เลยเหรอ
เผยเหิงไขว่ห้าง หันไปมองหลินเสี่ยวกุยและซูเนี่ยนที่ยืนอยู่มุมห้อง "ในเมื่อจะแข่งแพ้ชนะกัน ก็อย่าทำเหมือนรังแกพวกเธอว่าไม่รู้กติกา"
"เฮ้ พวกเธอเล่นอะไรเป็นบ้าง?"
หลินเสี่ยวกุยตกใจสุดขีด สายตายังจ้องเขม็งไปที่ป้ายชื่อระดับเอสที่ติดอยู่ที่หน้าอกของเหรินถังด้วยความแค้น
สมองเหมือนมีอะไรมาอุดตัน พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
ซูเนี่ยนดึงแขนเสื้อเธอ ลดเสียงต่ำ "เสี่ยวกุย เธอเคยเล่นเกมอะไรบ้างไหม?"
หลินเสี่ยวกุยอ้าปาก ส่ายหน้าอย่างเงียบๆ
พวกเธอที่เป็นโควต้าสอบเข้ามาด้วยระบบการศึกษาแบบท่องจำ ในเซิ่งหลานทุกวันไม่เรียนก็ทำโจทย์ จะไปรู้จักเกมอะไรได้
ฝ่ามือของซูเนี่ยนเริ่มเหงื่อออก
เธอรู้สึกตัวกว่าหลินเสี่ยวกุย รู้ว่าวิกฤติที่อยู่ตรงหน้าพวกเธอยังไม่คลี่คลาย
ถูกไล่ออก ถูกทำลายหน้าตา สองทางเลือกนี้วางอยู่ตรงหน้า ทางหนึ่งตัดขาดเส้นทางหาเลี้ยงชีพของเธอกับคุณยาย อีกทางหนึ่งตัดอนาคตทั้งหมดของเธอในเซิ่งหลาน
แบบไหนก็รับไม่ได้ทั้งนั้น
ต้องชนะให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน
ซูเนี่ยนกำฝ่ามือแน่น เกมแบบไหนล่ะที่ยุติธรรมที่สุด?
เธอมีไอเดียพลุ่งพล่านขึ้นมา ก้มลงกระซิบข้างหูหลินเสี่ยวกุยอย่างรวดเร็ว