ตอนที่ทุกคนต่างมองไปยังจี้เหยียน มีเพียงซือหลินที่จ้องตรงไปยังใต้เวที
เหรินถังนั่งอยู่ตรงกลางแถวหน้า เส้นผมยาวปลิวจนยุ่งเล็กน้อยเพราะแรงลม
ซือหลินจ้องเธอไม่กะพริบ ราวกับอยากสลักใบหน้านี้ ตัวตนของเธอ รวมถึงภาพตัวเองในดวงตาของเธอ ณ เวลานี้ ลงไปในกระดูกทุกชิ้น
เสิ่นเหยี่ยนจากไปแล้ว
ระหว่างจี้เหยียนกับเขามีความแค้นยาวนานถึงสิบสองปี แต่สุดท้ายกลับแทบไม่ได้พูดกันสักกี่คำ
ซือหลินยืนอยู่ใกล้จี้เหยียนที่สุด เขารู้ดีกว่าใครว่า เมื่อความเสียดายบางอย่างก่อตัวขึ้นแล้ว ก็ไม่มีโอกาสแก้ไขอีก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหวาดกลัว
กลัวว่าสักวันหนึ่ง เหรินถังจะนอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนี้ โดยที่เขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะพูดสักคำ
เด็กสาวเกิดจากชาวบ้านธรรมดาแล้วอย่างไร?
ในเมื่อเขามองเธอแล้ว ก็ต้องคว้าเธอมาไว้ในมือ
เพียงแต่ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ ระหว่างเขากับเหรินถัง ล้วนเป็นเขาที่บังคับเธออยู่ครึ่งหนึ่ง
ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าควรดีกับใครสักคนอย่างไร รู้เพียงใช้อำนาจกดข่ม และลุ่มหลงในความรักใคร่
ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว
แต่เขาก็รู้ดีว่า ก่อนเด็กสาวจะเข้าใจเรื่องความรัก เธอก็ถูกเขาลากเข้ามาพัวพันกับความวุ่นวายนี้ แล้วกลายเป็นคนของเขาอย่างงุนงงไม่รู้เรื่อง
เธอยังคงไม่ชอบเขา
ซือหลินละสายตากลับมา
ตอนนี้เขาลงไปไม่ได้ จี้เหยียนต้องการให้เขายืนอยู่ตรงนี้