จี้เหยียนมองไปทางซือหลินที่ได้ยินคำตอบแล้วสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน
เขาชัดเจนว่าเทียบกับผู้หญิงคนนี้แล้ว จริงใจกว่าเยอะ
สายตาจี้เหยียนเย็นลง ถ้าเป็นอย่างที่เขาคิดจริง ๆ โควต้าคนนี้ที่กล้าท้าทายอำนาจสูงสุดของเหล่าตระกูลสูงส่งก็สมควรตายจริง ๆ
เหรินถังไม่แสดงสีหน้า ก่อนอื่นมองสีหน้าหม่นหมองของจี้เหยียน แล้วหันไปมองซือหลินที่กำลังจ้องเธออยู่
เธอเอียงคอเล็กน้อย กะพริบตาอย่างไร้เดียงสา ราวกับกำลังถามว่า: เป็นอะไรไป?
เธอพูดอะไรผิดหรือเปล่า?
ซือหลินเห็นท่าทางไร้เดียงสาของเธอแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างหนัก
ไม่ชอบเขาเหรอ? ล้อเล่นหรือไง
เธอให้เขาจูบ นอนกับเขา ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา ถือวิสาสะออดอ้อน
สิ่งเหล่านี้ ถ้าไม่ใช่ความชอบแล้วจะเป็นอะไร?
ซือหลินมองสีหน้าฉงนของเธอ ตีความคำพูดเมื่อครู่เป็นว่าเด็กสาวคนนี้ขี้อาย ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ไม่กล้ารับปาก
ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน
คิดแบบนี้ ความอึดอัดในใจก็คลายลงบ้าง แต่สีหน้ายังเย็นชา พ่นลมหายใจเย็นใส่เธอพร้อมกับหันหน้าหนีไม่มอง
เด็กสาวดึงแขนเสื้อซือหลิน ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ พิงไหล่เขา มองเขาอย่างเว้าวอน
ซือหลินสีหน้าไม่สู้ดี แต่มือใหญ่กลับซื่อตรงโอบไหล่เด็กสาวไว้
จี้เหยียนมองเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันคนนี้ ถูกผู้หญิงคนนี้ใช้คำตอบไม่คิดจริงใจคำเดียวทำให้อารมณ์ปั่นป่วน แล้วก็ถูกสายตาไร้เดียงสาเพียงหนึ่งทำให้หาทางลงให้ตัวเองได้เอง