“พี่ใหญ่ ข้ารู้สึกว่ากดเอาไว้ไม่อยู่แล้ว วันนี้ข้าต้องออกจากครรภ์หินเสียที!”
ภายในห้วงมืดอันคับแคบ ลิงหินตัวหนึ่งเปล่งประกายสีทองบริสุทธิ์ไปทั่วกาย เกาหูเกาแก้มอย่างร้อนรน โลหิตลมทั่วร่างพลุ่งพล่าน ราวกับอีกเพียงชั่วพริบตาก็จะระเบิดฟ้าดินแห่งนี้จนแหลกสลาย
พื้นที่แห่งนี้คือภายในศิลาวิเศษบนยอดภูเขาฮวยกัว ซึ่งได้รับไอแห่งฟ้าดินและความบริสุทธิ์จากดวงอาทิตย์กับจันทรามาช้านาน
“กดเอาไว้ไม่อยู่แล้วหรือ เช่นนั้นก็ออกมาเถิด อุดอู้อยู่ในก้อนหินนี้มานานปี คงลำบากเจ้าไม่น้อย” เสียงของหลี่เฉินดังก้องขึ้นในส่วนลึกของวิญญาณเขา
“แต่ตอนออกมา เจ้าต้องควบคุมความเคลื่อนไหวให้ดี”
“รากฐานของเจ้าในตอนนี้แข็งแกร่งกว่าเมื่อพันปีก่อนมาก หากไม่ควบคุมเอาไว้ ความเคลื่อนไหวคงทะลวงฟ้าได้ เหล่าเทพเซียนและพุทธะทั่วหล้าย่อมไม่ชอบสิ่งใดที่เกินควบคุม”
“แต่ก็อย่าให้ไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย มิฉะนั้นเทพเซียนและพุทธะทั่วหล้าจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ”
“เจ้าต้องทำให้เกิดเสียงบ้าง ให้พวกเขาคิดพอดีว่า ‘ลิงตัวนี้เก่งกาจไม่น้อย แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้’ เข้าใจหรือไม่”
“พี่ใหญ่วางใจ ข้าเข้าใจแล้ว!” ซุนอู่คงตอบทันที
“ข้าบำเพ็ญอย่างหนักมาพันปี ย่อมควบคุมการผ่อนคลายและเก็บงำพลังได้ดังใจแล้ว!”
“ยังมีอีกเรื่องที่สำคัญที่สุด!” หลี่เฉินย้ำอีกครั้ง
“หลังออกมาแล้ว ห้ามกินผลวิญญาณในโลกมนุษย์เด็ดขาด ห้ามดื่มน้ำพุบนเขาด้วย!”
“ตอนนี้เจ้าเป็นครรภ์วิญญาณแห่งสวรรค์ บริสุทธิ์ไร้มลทิน หากกินของสามัญเหล่านั้นเข้าไป ไอขุ่นมัวจะปนเปื้อนภายในร่าง ทำให้ครรภ์วิญญาณแปดเปื้อน ความเพียรตลอดพันปีก็จะสูญเปล่า”
“นับจากนี้ไป จงใช้วิชาที่เจ้าตรัสรู้ขึ้นเองในการหายใจเข้าออก กินลมดื่มน้ำค้าง ดูดซับแก่นสุริยันจันทรา รักษารากฐานอันบริสุทธิ์ที่สุดนี้ไว้!”
“จำได้แล้ว จำได้แล้ว! ลูกท้อเน่าในโลกมนุษย์ ข้าไม่เห็นอยู่ในสายตาเสียด้วยซ้ำ!” ซุนอู่คงร้อนใจจนแทบรอไม่ไหว
“พี่ใหญ่ เช่นนั้นข้าจะเริ่มออกมาแล้วนะ!”
“ดี เตรียมตัวเถิด ม่านแห่งตะวันตกดินแดนเซียน ถึงเวลาที่เราสองคนจะเปิดฉากด้วยมือของตนเองแล้ว!”
หลี่เฉินไม่กล่าวสิ่งใดอีก เพียงเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อย่างเงียบงันจากส่วนลึกที่สุดในวิญญาณของซุนอู่คง
ใครจะคาดคิดว่า กรรมกรยุคปัจจุบันอย่างเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนมาอยู่ในโลกตะวันตกดินแดนเซียน
เมื่อพันปีก่อน วิญญาณของเขามาถึงโลกแห่งนี้ และบังเอิญถูกดูดเข้าไปในศิลาวิเศษก้อนนี้ ผูกพันกับลิงหินผู้มีปัญญาเฉลียวฉลาดที่กำลังถือกำเนิดอย่างแยกไม่ออก จนกลายเป็นร่างร่วมชะตา
แม้ระบบและนิ้วทองคำซึ่งเป็นของคู่กายผู้ข้ามภพจะไม่มีแม้แต่เงาให้เห็น แต่หลี่เฉินก็ไม่ตื่นตระหนก
บัดนี้เขาซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณแท้ดั้งเดิมของซุนอู่คง และได้รับความคุ้มครองจากอีกฝ่าย
ตราบใดที่ลิงหินผู้มีชะตาฟ้าลิขิตตัวนี้ยังไม่ตาย เขาก็จะไม่ดับสูญแม้ต้องผ่านหมื่นภัย นี่ช่างเป็นที่หลบภัยอันสมบูรณ์แบบที่สุดในสามภพ
แต่เรื่องนี้ก็ยังทำให้หลี่เฉินวางใจนอนหลับได้ไม่สนิท
ที่นี่คือโลกตะวันตกดินแดนเซียน สายตาของเหล่าเทพเซียนและพุทธะทั่วหล้าล้วนจับจ้องอยู่ที่ศิลาก้อนนี้
บทละครถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว ลิงน้อยเป็นเพียงเนื้อปลาบนเขียงที่พวกเขาจะจัดการอย่างไรก็ได้
วันหน้าหากลิงถูกสะกดข่มและถูกสวมวงแหวนทองคลุมศีรษะ เขามิใช่ต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วยหรือ
ในเมื่อมาแล้วก็ต้องปรับตัวให้ได้ เพื่อวิถีอมตะอันยืนยาวของตนในภายหน้า หลี่เฉินจึงรับหน้าที่เป็น “ผู้ถ่ายทอดมรรคา” ให้แก่ลิงหินผู้มีปัญญาเฉลียวฉลาดตัวนี้เสียเลย
เขาถ่ายทอดคัมภีร์เต๋าเต๋อจากชาติก่อนให้อีกฝ่ายฟังอย่างช้า ๆ ทีละคำทีละประโยค
ใครจะคิดว่า คัมภีร์ปรัชญาสามัญจากชาติก่อน กลับกลายเป็นเคล็ดวิชาสูงส่งที่ชี้ตรงสู่ต้นกำเนิดแห่งมหามรรคในโลกเทพมารแห่งนี้!
สมกับเป็นผู้นำแห่งสี่ลิงกลียุค ซุนอู่คงมีปัญญาหลักแหลมเป็นเลิศ
เพียงอาศัยคัมภีร์ที่หลี่เฉินท่องให้นฟัง เขาก็ตรัสรู้เคล็ดวิชาอันลึกล้ำขึ้นมาได้ด้วยตนเอง
ตลอดพันปี เขาอาศัยเคล็ดวิชานี้สูดกลืนพลังวิญญาณฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง ขัดเกลารากฐานของตนจนเหนือกว่าเส้นทางเดิมไปไกล กระทั่งครรภ์หินไม่อาจรองรับได้อีก จึงจำต้องเลือกออกมา
ด้วยอาศัยพลังวิญญาณมหาศาลและแก่นสุริยันจันทราที่ซุนอู่คงดูดซับ วิญญาณของหลี่เฉินจึงแน่นแฟ้นและแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน
เรื่องนี้ทำให้เขาเกิดความคิดอันบ้าบิ่นขึ้นมา
มหาภัยอาตมาภูตคือมหากระแสแห่งวิถีสวรรค์ เหล่าเทพเซียนและพุทธะต่างมีภารกิจที่จำเป็นต้องทำให้สำเร็จ
ลิงเป็นตัวเอกที่ขาดไม่ได้ หากไม่มีเขา การแสดงนี้ก็ดำเนินต่อไปไม่ได้
ในเมื่อไม่อาจปล่อยให้ลิงตายได้ พวกเขาก็ใช้ช่องโหว่นี้เป็นข้ออ้างอันชอบธรรม ไปเรียกเก็บค่าผ่านทางจากเหล่ามหาอำนาจพวกนั้นได้สิ!
เขาจะอาศัยโอกาสจากมหาภัยแห่งตะวันตกดินแดนเซียน ให้ซุนอู่คงรีดไถ่สมบัติล้ำค่าฟ้าดินชั้นยอดมาสร้างกายเนื้อใหม่ที่มีรากฐานสูงส่งให้ตน แล้วก้าวสู่วิถีอมตะอย่างแท้จริง
ส่วนจะไปหาสมบัติเหล่านั้นจากที่ใดหรือ คลังสมบัติของเหล่าเทพเซียนบนสวรรค์และพระพุทธะทางตะวันตกยังขังสมบัติเหล่านั้นไว้เต็มไปหมด!
หลี่เฉินนำแผนรีดไถ่ดังกล่าวมาผสานเข้ากับชะตากรรมอันน่าเวทนาตามเรื่องราวเดิมของตะวันตกดินแดนเซียน แล้วกรอกความคิดนี้ใส่หัวลิงน้อยตลอดพันปีเต็ม
หนึ่งคนหนึ่งลิงเห็นพ้องต้องกันมานานแล้วว่า เก็บตัวเติบโตให้แข็งแกร่ง แล้วรีดไถ่เทพเซียนและพุทธะ!
“พี่ใหญ่ ข้าไปแล้ว!”
สิ้นเสียงนั้น ศิลาวิเศษบนยอดสูงสุดของภูเขาฮวยกัว ซึ่งรับไอสุริยันจันทรามานับไม่ถ้วนปี ก็ส่งเสียงคำรามอื้ออึงขึ้นมา
“ตูม!”
บนยอดเขาฮวยกัว ศิลาวิเศษสูงสิบจั้งที่ตั้งตระหง่านมาไม่รู้กี่ปีพลันระเบิดออก
เปลือกหินปลิวกระจายไปรอบทิศประหนึ่งห่าฝน โค่นต้นไม้ไปนับไม่ถ้วน
ไข่หินกลิ้งหล่นออกมา ครั้นต้องลมก็แปรเปลี่ยนเป็นลิงหินที่มีอวัยวะทั้งห้าครบถ้วน แขนขาสมบูรณ์
ทันทีที่ลิงร่อนลงพื้น ก็รีบลุกขึ้นเลียนแบบท่าทางมนุษย์ แล้วคำนับไปทั้งสี่ทิศ
“พี่ใหญ่ ถึงเวลาปล่อยแสงแล้วใช่หรือไม่” ลิงถามขึ้นในญาณภายใน
“ปล่อยได้ ควบคุมให้พอดี ยิงขึ้นฟ้าสักสองสายตามใจแล้วรีบเก็บกลับทันที” หลี่เฉินสั่งการ
ลิงเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาทั้งสองพลันยิงลำแสงสีทองสองสายพุ่งทะยานสู่เมฆา
สวรรค์ชั้นสามสิบสาม พระราชวังหลิงเซียว
หมอกเซียนลอยวน พระเจ้าแผ่นดินหยกประทับบนบัลลังก์มังกร ทอดพระเนตรเหล่าขุนนางเบื้องล่าง
ลำแสงสีทองสองสายพาดผ่าน เหล่าเซียนพลันฮือฮาขึ้น
“สิ่งใดเบื้องล่าง บังอาจรบกวนสวรรค์!” พระเจ้าแผ่นดินหยกตรัสด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พระสุรเสียงกังวานก้องทั่วท้องพระโรง
“ตาเห็นไกล หูฟ้าไกล จงไปตรวจดูว่าเบื้องล่างเกิดเรื่องใดขึ้น”
ตาเห็นไกลกับหูฟ้าไกลรีบก้าวออกมารับพระบัญชา แล้วออกไปตรวจสอบทันที
ไม่นานนัก เทพแม่ทัพทั้งสองก็รีบรุดกลับมา
“กราบทูลฝ่าบาท! ที่ภูเขาฮวยกัว แคว้นเอ๋าไหล บนทวีปเชิงผู้ชนะตะวันออก มีศิลาวิเศษก้อนหนึ่งแตกออก และให้กำเนิดลิงหินตัวหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“แสงทองเมื่อครู่นี้ ก็พุ่งออกมาจากดวงตาของลิงตัวนี้” ตาเห็นไกลกราบทูลเสียงดัง
พระเจ้าแผ่นดินหยกหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย สายพระเนตรลึกล้ำยากหยั่งถึง ก่อนจะโบกพระหัตถ์
“สิ่งเบื้องล่างถือกำเนิดจากแก่นฟ้าดิน มิใช่เรื่องแปลก ถอยออกไปเถิด”
เหล่าเซียนในท้องพระโรงต่างก้มมองจมูกตนเอง ไม่มีผู้ใดกล่าวอะไร
คำนวณตามเวลาแล้ว หมากที่สำนักพุทธวางไว้เพื่อรุ่งเรืองก็ได้เริ่มเดินแล้ว
ทุกสิ่งล้วนอยู่ในลิขิตสวรรค์ แล้วใครเล่าจะใส่ใจหมากตัวหนึ่งที่ถูกกำหนดให้ผู้อื่นจับวางอย่างแท้จริง
ในเวลาเดียวกัน ที่มหาวิหารแผ่นเสียงฟ้า บนทวีปหลังตะวันตก
บนเตียงบุปผาสัมฤทธิ์เก้าระดับ พระพุทธเจ้ารูปาวโลกิเตศวรค่อย ๆ ลืมพระเนตรแห่งปัญญา มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
พระองค์เด็ดบุปผาขึ้นมาแล้วยิ้มอย่างสงบสง่างาม
“อมิตาภพุทธ ลิขิตฟ้าหมุนเวียน แม้จะล่าช้าไปสองปี ทว่าลิงวิเศษก็ถือกำเนิดแล้ว”
“แผนการเดินทางสู่ตะวันตก เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันนี้”
บนภูเขาฮวยกัว
ซุนอู่คงเก็บแสงสีทองในดวงตา แล้วขยี้ตาไปมา
“พี่ใหญ่ การกระทำเมื่อครู่นี้เป็นอย่างไรบ้าง” ซุนอู่คงถามในห้วงความคิดอย่างภาคภูมิใจ
“ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ” หลี่เฉินเอ่ยชมโดยไม่ตระหนี่
“ตอนนี้ผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่สูงส่งเหนือผู้คนเหล่านั้น คงคิดว่าเจ้ายังอยู่ในความควบคุมของพวกเขา”
“ฮี่ ๆ ดีแล้ว! พี่ใหญ่ ต่อไปพวกเราจะทำอะไร”
“ลงจากเขา ไปตามหาพวกเดียวกับเจ้า”
“จำไว้ จงทำตัวให้สุขุม คลังสมบัติของเหล่าเทพเซียนและพุทธะทั่วหล้ากำลังรอให้พวกเราสองพี่น้องไปขอทานทีละแห่งอยู่”