เซี่ยงเถียนนั่งอยู่เบาะหลัง ใจยังตุ้ม ๆ ต่อม ๆ “อย่าเลี้ยวสิ เธอถีบให้เร็วขึ้นหน่อย รถก็จะไม่เอียงแล้ว... อุ๊ย ๆ ๆ...”
เซี่ยงฉิงตั้งอกตั้งใจถีบจักรยานอย่างเดียว ไม่สนใจเรื่องอื่นเลย...
โชคดีที่ที่บ้านมีจักรยานอยู่คันหนึ่ง พี่ชายของเธอเป็นเสมียนบัญชีประจำหมู่บ้าน ต้องไปประชุมที่อำเภอกับผู้ใหญ่บ้านอยู่บ่อย ๆ
เซี่ยงฉิงขี่จักรยานเป็น แต่ไม่ค่อยได้ขี่ อีกทั้งไม่เคยขี่จักรยานล้อ 26 นิ้วแบบนี้มาก่อน รู้สึกสบายดีเหมือนกัน
เลี้ยวไปเลี้ยวมา ในที่สุดก็ถึงหน้าบ้าน แม้แต่จิ่งอวี่ชวนยังถอนหายใจโล่งอก
“แม่ พี่เถียนเถียนกับพี่เขย แล้วก็เสี่ยวโจวมาถึงแล้ว!” เซี่ยงฉิงจอดจักรยานอย่างที่คิดว่าเท่สุด ๆ ก่อนตะโกนเข้าไปในลานบ้าน
“มาแล้ว ๆ” นิวหงรีบวิ่งออกมา มือที่ยังเปียกชื้นเช็ดกับผ้ากันเปื้อนซึ่งผูกอยู่ตรงเอว พอเห็นเซี่ยงฉิงนั่งอยู่บนจักรยานก็เอ็ดว่า “ยัยเด็กคนนี้ ทำไมถึงขี่จักรยานของพี่ล่ะ ลงมาเร็ว”
“ป้าใหญ่ หนูให้ฉิงฉิงพากลับมาค่ะ”
“ป้าใหญ่” จิ่งอวี่ชวนลงจากรถมาทักทาย แล้วอุ้มจิ่งโจวกับตุนตุนลงจากเบาะหลังด้วย
“จ้ะ เข้ามาในบ้านเร็ว”
“สวัสดีครับคุณย่าทวด” จิ่งโจวมีมารยาทมาก ถึงกับโค้งให้นิดหนึ่ง ทำเอานิวหงยิ้มจนแก้มแทบปริ “เด็กดีจริง ๆ คุณย่าทวดทำไก่ตุ๋นเห็ดไว้ให้ ไป เข้าบ้านกัน”
จิ่งอวี่ชวนเข็นจักรยานเข้าไปในลาน เขาเห็นเพื่อนบ้านชะโงกหน้ามามองแล้ว โดยเฉพาะถุงตาข่ายใบใหญ่สองใบที่แขวนอยู่หน้ารถ
“มากันแล้วหรือ” เซี่ยงจินเดินออกมาจากในบ้าน ตามมาด้วยเซี่ยงอ้ายกั๋ว เซี่ยงอ้ายตั่ง และเก๋อเสี่ยวลี่