เขาหันไปมองจิ่งอวี่ชวนที่ลงจากตำแหน่งคนขับ ก่อนตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ «แกนี่ไม่เบาเลยนะ»
จิ่งอวี่ชวนยิ้ม «พ่อ พวกพ่อกินกันเถอะ ผมเอารถไปคืนแล้วจะกลับบ้านเลย»
จิ่งจวิ้นกังไม่ได้รั้งเขาไว้ «ได้» จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง «ขนของลงรถ แบ่งเนื้อกัน!»
«ครับ!»
ทุกคนกรูกันเข้าไปขนส่วนที่เป็นของสถานีตำรวจลงมา แล้วก็ชำแหละหมีตรงนั้น แบ่งออกเป็นสามส่วน
หลัก ๆ คืออุ้งตีนหมีทั้งหมดยกให้พวกจิ่งอวี่ชวนแล้ว คนเยอะขนาดนี้แบ่งกันก็ลำบาก สู้แบ่งเนื้อให้มากหน่อยคงดีกว่า
มีคนชำแหละเป็นด้วย หนังหมีถูกถลกออกมาได้สมบูรณ์มาก น่าเสียดายที่มีรูจากกระสุนอยู่หลายรู ถึงจะขายได้ แต่ราคาคงไม่สูงนัก
ไก่ฟ้ากับกระต่าย พวกเขาตั้งใจจะเอามาทำกินกันคืนนี้เลย ส่วนที่เหลือก็ถือเป็นสวัสดิการ ให้แต่ละคนเอากลับบ้านไปนิดหน่อย
ทางหลิวยี่เหอก็จัดการแบบเดียวกัน ของพวกนี้มีน้อย แบ่งกันอย่างยุติธรรมก็ยาก สู้กินเข้าไปให้หมด ใครก็ว่าอะไรไม่ได้
จิ่งอวี่ชวนขับรถอ้อมไปส่งเนื้อหมีให้หลิวยี่เหอ พอถามก็รู้ว่าหลิวยี่เหอขนของลงเสร็จแล้วกลับไป จิ่งอวี่ชวนจึงไม่เสียเวลาต่อ ส่งเนื้อหมีส่วนของพวกเขาให้เรียบร้อยแล้วก็ตรงไปโรงงานเหล็กกล้า
บังเอิญว่าเขาเจอหลิวยี่เหอกับหนิวเซิ่งลี่ที่กำลังเดินออกจากโรงงานเหล็กกล้าพอดี
«เหอจื่อ»
หลิวยี่เหอเงยหน้าขึ้น «นายกลับมาเร็วเหมือนกันนะ»
«พวกนายจะไปโรงพยาบาลหรือ?» เขารู้ว่าหนิวเซิ่งลี่กำลังรีบไปซื้อยาให้ปู่