ครึ่งชั่วโมงต่อมา หนิวเซิ่งลี่ก็หยุดลง
จิ่งอวี่ชวนที่คอยสังเกตอยู่ข้าง ๆ อดทอดถอนใจไม่ได้ เด็กคนนี้เก่งจริง ๆ ถึงกับล่อหมูป่าตัวเล็กให้ตามไปไกลขนาดนั้นได้ด้วยตัวคนเดียว
เบื้องหน้ามีปากถ้ำขนาดใหญ่ ปากถ้ำถูกกิ่งไม้และใบไม้แห้งกองปิดไว้จนเต็ม
มองจากด้านนอกไม่เห็นว่าข้างในเป็นอย่างไร แต่ได้ยินเสียงอู๊ด ๆ ดังออกมา ฟังดูแล้วมีอย่างน้อยสิบกว่าตัว
ทุกคนเตรียมพร้อมรับมือ หนิวเซิ่งลี่เหลือบมองหลิวยี่เหอ “ผมจะล่อพวกมันออกมา มีสิบสองตัว”
“จะล่อออกมายังไง?” หลิวยี่เหอไม่เคยมีนิสัยปล่อยให้เด็กออกไปนำหน้า
หนิวเซิ่งลี่ไปหากิ่งไม้แข็งแรงท่อนหนึ่งจากข้าง ๆ ก่อนจะเหลือบมองหลิวยี่เหอ แล้วเหวี่ยงกิ่งไม้ฟาดใส่ปากถ้ำอย่างแรง
ทุกคนยกปืนขึ้นพร้อมกัน เล็งไปทางปากถ้ำ
พวกเขากราดยิงหมูป่าที่พุ่งออกมาไม่หยุด ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนี้เหมือนลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือจริง ๆ แถมยังห้าวหาญสุด ๆ!
หมูป่าตัวใหญ่ยักษ์พุ่งออกมาจากปากถ้ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ เขี้ยวยาวสองข้างสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงแดด
มันคำรามลั่นจนหูของทุกคนเจ็บแปลบ
หมูป่าอีกหลายตัวทยอยวิ่งตามออกมาจากปากถ้ำ
หลิวยี่เหอตะโกนเสียงดัง “รวมกำลังยิง จัดการตัวใหญ่ก่อน!”
ทุกคนปรับปากกระบอกปืนแล้วยิงใส่หมูป่าตัวนั้นที่กำลังวิ่งชนกระจุยกระจายไปทั่วบริเวณเชิงเขา
แต่หมูป่าตัวนี้ดุร้ายผิดปกติ แม้จะถูกกระสุนยิงเข้าหลายครั้ง มันก็ยังพุ่งฝ่าวงกระสุนไปข้างหน้า ไม่ยอมล้มลง