“ฉันก็อยากให้ต้ายากับเอ้อร์ยาไปโรงเรียนเหมือนกัน ต้องใช้หลักฐานอะไรบ้าง ค่าเล่าเรียนเท่าไรเหรอ?”
พอเซี่ยงเถียนได้ยินกงชุ่ยเฟินถามเรื่องนี้ รอยยิ้มของเธอก็จริงใจขึ้นอีกหน่อย ดูท่าการตั้งครรภ์จะทำให้เธออ่อนไหวขึ้นมาก ตอนนี้เมื่อรู้ว่ากงชุ่ยเฟินไม่ได้ละเลยต้าояกับเอ้อร์ยาเพราะมีลูกชาย เธอก็อดดีใจขึ้นมาไม่ได้
“แค่ไปขอหนังสือรับรองทะเบียนบ้านจากผู้อำนวยการฟ่าน แล้วพาเด็ก ๆ ไปสมัครที่โรงเรียนก็พอ ค่าเล่าเรียนเทอมละ 2 หยวน 5 เหมา”
ที่จริงเด็ก ๆ มีทะเบียนบ้านตั้งแต่เกิดแล้ว แต่ก่อนเข้าโรงเรียนยังต้องไปแจ้งที่สำนักงานเขต พอจ่ายเงินแล้วทางโรงเรียนก็รับเข้าเรียนได้เลย
กงชุ่ยเฟินลองคำนวณดู ต้าояอายุ 9 ขวบแล้ว ส่วนเอ้อร์ยา 6 ขวบ ต้าояจำเป็นต้องเข้าเรียนแล้วจริง ๆ ถึงจะต้องกัดฟันจ่าย 5 หยวน แต่เธอก็ยังพอหาเงินออกมาได้
“ขอบใจนะ ฉันรู้แล้ว” กงชุ่ยเฟินหันไปมองต้าояกับเอ้อร์ยา “พรุ่งนี้เราไปถามที่สำนักงานเขตก่อนนะ ต้าоя เอ้อร์ยา พอถึงเดือนกันยายนพวกหนูก็ไปโรงเรียนได้แล้ว”
เสียงของต้าояสะอื้นเล็กน้อย “หนูก็ไปโรงเรียนได้เหรอ?”
“แน่นอน” กงชุ่ยเฟินพยักหน้า ก่อนจะพูดต่อว่า “พ่อของพวกหนูตั้งชื่อจริงให้แล้วด้วย ต้าояชื่อสวีหย่าฮุ่ย ส่วนเอ้อร์ยาชื่อสวีหย่าผิง”
นี่เป็นครั้งแรกที่ต้าояได้ยินชื่อตัวเอง เธอค่อย ๆ เอ่ยทีละคำ “สวี... หย่า... ฮุ่ย...” พูดจบก็ยิ้มออกมา แล้วหันไปมองเอ้อร์ยา “สวีหย่าผิง เพราะดีเหมือนกัน”
เอ้อร์ยา สวีหย่าผิง พยักหน้าแรง ๆ เช่นกัน “พี่ ต่อไปพี่เรียกฉันว่าหย่าผิงนะ”