ให้ตายสิ!
เซี่ยงเถียนได้แต่ร้องในใจว่าให้ตายสิ!
ซุนเจี้ยนเช่อโอบซุนอันอันไว้ข้างหนึ่ง ให้เธอพาดอยู่บนไหล่เขา ยังไม่ทันที่หวังเฉียงจะทันตั้งตัว เขาก็เตะเข้าไปเต็มแรง ร่างใหญ่โตขนาดนั้นล้มลงกับพื้น ขดตัวร้องโอดครวญอยู่ตรงนั้น
เดิมทีคุณปู่หวังกินข้าวเสร็จก็รู้สึกไม่มีแรงไปทั้งตัว ปวดหัวจนอยากงีบสักพัก กลับถูกเสียงดังจนสะดุ้งตื่น “เกิดอะไรขึ้น?”
“ซุนเจี้ยนเช่อตีลูกชายค่ะ” ป้าหวังพูดพลางวิ่งออกไป
คุณปู่หวังรีบตามไปติด ๆ พอเห็นคนที่ออกมาดูเรื่องสนุกจากลานกลางกันจนหมด เท้าที่ก้าวออกไปก็แทบจะหดกลับ
เมื่อเห็นความวุ่นวายฝั่งตรงข้าม คุณปู่หวังก็ฝืนใจวิ่งเข้าไป
เขากำลังจะตำหนิซุนเจี้ยนเช่อเสียงเข้ม แต่ก็เห็นเอกสารสองใบในมือหลินม่าน ใบหย่าร้างเขารู้จักดี ส่วนอีกใบเป็นทะเบียนสมรส...
เขากะพริบตาแล้วมองซ้ำอย่างไม่แน่ใจ ซุนเจี้ยนเช่อ... หลินม่าน... จดทะเบียนเป็นสามีภรรยากัน...
คุณปู่หวังแทบยืนไม่อยู่ หลินม่านเห็นทั้งสองคนมาถึง จึงยกยิ้มมุมปาก “พอดีคนมากันครบแล้ว ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมนะ”
พูดจบก็หยิบเอกสารอีกฉบับที่ผู้อำนวยการฟ่านเขียนด้วยมือตัวเองออกมา “ต่อจากนี้ ลูกสาวของฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหวังอีก เธอชื่อซุนอันอัน” พูดแล้วก็ยื่นมือออกไป “ยังมีอีก 90 หยวน ใครจะไปเตรียมก็ไปนะ ฉันจะไปเก็บของ เก็บเสร็จแล้วจะเอาไปด้วยกัน”
หวังเฉียงอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ปวดท้องจนแทบทนไม่ไหว ตู้ลี่ลี่เองก็ถอยหลังไปสองก้าว เปิดทางให้หลินม่าน