มีปลาว่ายมา 2 ตัว น้อยเกินไป จิ่งโจวจึงรอต่อ
รอจนมีปลาว่ายผ่านเหนือกระดาษหนังสือพิมพ์ 5 ตัว เขาออกแรงดึงสุดกำลัง แต่สิ่งที่ดึงขึ้นมาได้มีเพียงเศษหนังสือพิมพ์ที่กำแน่นอยู่ในมือ ส่วนที่เหลือกว่าครึ่งยังจมอยู่ก้นกะละมัง
“อา～” จิ่งโจวไม่เข้าใจ “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“รอนานเกินไปแล้ว” จิ่งอวี่ชวนยื่นหนังสือพิมพ์ในมือให้จิ่งโจว “ลองใหม่อีกทีสิ”
“แล้วพ่อล่ะ?”
“จับให้พ่อได้สักตัวก็พอ”
“ฮิฮิ” จิ่งโจวรับหนังสือพิมพ์มา “ขอบคุณครับพ่อ”
คราวนี้จิ่งโจวไม่โลภเลย พอมีปลาตัวเล็ก ๆ ว่ายมา 2 ตัว เขาก็ตักขึ้นมาทันที
“ฮ่า ๆ ๆ～ สำเร็จแล้ว!”
“ยินดีด้วย พวกคุณได้บัตรรางวัล 8 ใบ” พนักงานรีบเดินเอาบัตรรางวัลมามอบให้ แล้วตักปลาตัวเล็ก ๆ กลับลงอ่างใบใหญ่
“ไปกันเถอะ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว” จิ่งอวี่ชวนเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้ 17 นาฬิกา 39 นาที งานเลี้ยงจะเริ่มตรงเวลา 18 นาฬิกา
สถานที่จัดงานอยู่สุดทางของกิจกรรมรื่นเริง เวทีกลางแจ้งประดับโคมแดงเต็มไปหมด ส่วนลำโพงกระจายเสียงก็เปิดเพลงเฉลิมฉลองแล้ว
สามแถวแรกที่อยู่ใกล้เวทีที่สุดจัดเป็นโต๊ะกลม โต๊ะละ 6 ที่นั่ง โดยหันหน้าเข้าหาเวทีพอดี ไม่บดบังการชมการแสดงเลย
ถัดจากนั้นไปมีแต่เก้าอี้ ไม่มีโต๊ะแล้ว
ตอนพวกเขามาถึง ที่นั่งด้านหลังแทบเต็มหมดแล้ว เหลือเพียงสามแถวแรกเท่านั้น
“ทางนี้ค่ะ” เซี่ยงเถียนมีส่วนช่วยจัดที่นั่ง จึงพาจิ่งอวี่ชวนกับจิ่งโจวไปยังโต๊ะกลมตัวหนึ่งตรงกลางค่อนไปทางซ้ายของแถวแรกอย่างคุ้นเคย
“เถียนเถียน อุ๊ย รีบนั่งเร็ว” ป้าลู่เห็นพวกเขาแต่ไกล จึงโบกมือเรียก