เขายังต้องจัดการเรื่องทะเบียนบ้านให้เด็กด้วย หวังเฉียงไม่ได้ปิดบังอะไร «ลี่ลี่เพิ่งคลอดลูก ร่างกายเลยอ่อนแอ เธอเป็นแม่ม่าย»
ผู้อำนวยการฟ่านกวาดตามองเขาอย่างลังเล แต่งงานกับแม่ม่ายอีกแล้วหรือ? มองจากสีหน้าของหวังเฉียง เด็กคนนี้ดูเหมือนจะเป็นลูกเขา แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ รีบจัดการทะเบียนสมรสให้เสร็จ แล้วยังทำทะเบียนบ้านให้เด็กด้วย
«หวังอี้เหนียน?»
«อี้ที่แปลว่าความทรงจำค่ะ» ตู้ลี่ลี่พูดเป็นประโยคแรก น้ำเสียงอ่อนแรงแต่หนักแน่น
ผู้อำนวยการฟ่านยื่นทะเบียนสมรสกับทะเบียนบ้านให้หวังเฉียง
จู่ ๆ พี่หวังก็เอ่ยขึ้นว่า «ผู้หญิงคนนี้ชื่อ ตู้ลี่ลี่ ใช่ไหม?»
ผู้อำนวยการฟ่านค่อนข้างแปลกใจ เมื่อครู่หวังเฉียงเหมือนจะเรียกแค่ลี่ลี่ «พี่รู้ได้ยังไงคะ?»
พี่หวังขมวดคิ้ว «ฉันว่าเธอหน้าคุ้น ๆ น่าจะเป็นภรรยาของหวังเฮ่อเหนียนในหมู่บ้านเรา»
«อะไรนะ?»
พี่หวังลากเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ «หวังเฮ่อเหนียนไปเป็นทหารเมื่อห้าปีก่อน แต่เมื่อครึ่งปีก่อนกลับมีข่าวร้ายว่าเขาเสียชีวิต แม่ของเขาทำใจรับเรื่องนี้ไม่ไหวจนจากไป ส่วนพี่ชายกับพี่สะใภ้ก็ไล่ตู้ลี่ลี่ออกจากบ้าน หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยเห็นเธออีกเลย»
นิ้วมือของผู้อำนวยการฟ่านชาไปหมด «แล้วเด็กคนนี้ล่ะ?»
พี่หวังส่ายหน้า «ดูจากช่วงเวลาแล้ว ก็น่าจะเป็นลูกของหวังเฮ่อเหนียน»
«หวังอี้เหนียน...» ผู้อำนวยการฟ่านลุกพรวดขึ้นมา ก่อนจะนั่งลงอีกครั้งหลังจากนิ่งอยู่นาน เธอตามไปแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ?
แต่ระหว่างทางกลับบ้าน เธอกลับเดินมาถึงลานบ้านเลขที่ 28 โดยไม่รู้ตัว