บ่ายสามโมงกว่า เซี่ยงอิ๋นยังไม่ตื่นดี แต่จิ่งอวี่ชวนตื่นเต็มตาแล้ว หลังล้างหน้าเสร็จก็เตรียมกลับบ้านพร้อมเซี่ยงเถียนและจิ่งโจว
“แม่ พวกเรากลับก่อนนะ”
“เอานี่กลับไปด้วย” หยางหวยฮวายื่นตะกร้าใบหนึ่งให้ ข้างในค่อนข้างหนัก มีผ้าพับเรียบร้อยอยู่สองผืน ผืนหนึ่งสีเทา อีกผืนสีน้ำเงินเข้ม
“เอากลับไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?” เซี่ยงเถียนงงอยู่บ้าง เธอเองก็เย็บเสื้อผ้าไม่เป็น
“พ่อเพิ่งเอากลับมา อีกอย่าง ลูกทำไม่เป็น แต่เสี่ยวชวนทำเป็นนี่” หยางหวยฮวาจนใจอยู่ไม่น้อย ลูกสาวของเธอไม่เคยถนัดงานเย็บปักถักร้อยเลยตั้งแต่เล็กจนโต
แค่ให้ร้อยด้ายเข้ารูเข็ม เธอก็ผูกด้ายจนเป็นปมแกะไม่ออกได้ทั้งเส้น
สอนให้ปะรอยขาด เธอก็เย็บปิดทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
นิ้วมือยังถูกเข็มตำจนเป็นรูพรุน มองแล้วก็อดสงสารไม่ได้ จึงไม่ยอมให้เธอแตะงานเย็บปักอีก
“ได้ ฉันเอาไปนะ” เซี่ยงเถียนรับมา ก่อนจะส่งให้จิ่งอวี่ชวนทันที
จิ่งอวี่ชวนยิ้มแล้วพยักหน้า “แม่ ไว้พวกเราว่างแล้วจะมาอีกนะ”
“จ้ะ ได้เลย!”
“คุณยายลาก่อน น้าชายลาก่อน”
“อ่านจบแล้วฉันจะไปบ้านเธอ แลกหนังสือกันนะ!” เซี่ยงหนานคิดว่าเขาน่าจะอ่านจบก่อนแน่ ๆ
“ได้เลย น้าชาย ผมจะรออยู่ที่บ้านนะ”
ทั้งสามคนปั่นจักรยานกลับบ้าน พอเข้าลานมาก็ถูกจ้าวซานไห่กับจ้าวซานเหอล้อมเอาไว้
“ว้าว น้าเซี่ยง พวกน้ามีจักรยานสองคันแล้ว!” ดวงตาเล็ก ๆ ของจ้าวซานเหอเต็มไปด้วยความชื่นชมและอิจฉา
หลิวฟางก็นั่งคุยอยู่หน้าบ้านป้าหาน พอเห็นพวกเขากลับมาก็เดินเข้ามาหา “คันนี้ขนาดยี่สิบหกสินะ ดีจังเลย ฉันขี่คันขนาดยี่สิบแปดแล้วยังรู้สึกว่ามันใหญ่เกินไป”