เซี่ยงเถียนทำตามอย่างว่าง่าย กำมือแน่น เข็มฉีดยาขนาดพอ ๆ กับนิ้วมือถูกฉีกซองออก ปลายเข็มแทงเข้าไปในเนื้อ พอหมอที่กำลังเจาะเลือดบอกว่า “คลายมือได้แล้ว”
เซี่ยงเถียนเชื่อฟังสุด ๆ บอกให้กำก็ทำ บอกให้คลายก็คลาย แม้แต่ตอนเข็มฉีดยาดูดเลือดออกมา เธอก็รู้สึกชาครึ่งตัว จึงกำมืออีกข้างไว้แน่น ไม่นานมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของจิ่งโจวก็มากุมมือเธอไว้
เข็มถูกถอนออกมา ในกระบอกฉีดยามีเลือดอยู่เกือบครึ่งหลอดแล้ว “กดไว้ให้ดี อีกครึ่งชั่วโมงค่อยมารับผล”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เซี่ยงเถียนกดก้อนสำลีไว้ งอแขนแล้วลุกขึ้น
“ผมเห็นตรงนั้นมีน้ำร้อนให้กด เดี๋ยวไปดูว่าจะกดมาให้คุณดื่มสักหน่อยได้ไหม” จิ่งอวี่ชวนพาเซี่ยงเถียนไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วบอก
“ไม่หิวน้ำค่ะ” เซี่ยงเถียนส่ายหน้า น้ำของโรงพยาบาลก็มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เธอกลัวว่าจะอาเจียนอีก “นั่งพักสักครู่เถอะค่ะ”
บอกว่าจะได้ผลในหนึ่งชั่วโมง แต่ผ่านไปแค่สี่สิบกว่านาที เจ้าหน้าที่ก็เรียกชื่อแล้ว “เซี่ยงเถียน เซี่ยงเถียนอยู่ไหม?”
“อยู่ค่ะ อยู่ตรงนี้” จิ่งอวี่ชวนวิ่งเข้าไปทันที “ผมเป็นสามีของเซี่ยงเถียนครับ”
“ผลตรวจอยู่ตรงนี้ค่ะ เซ็นชื่อแล้วเอาไปให้หมอดูที่ชั้นสามได้เลย”
“ครับ ขอบคุณครับ” จิ่งอวี่ชวนเซ็นชื่อแล้วรับผลตรวจมา ดีเลย เขาอ่านตัวหนังสือออกหมด แต่ดูไม่รู้เรื่อง “ไปกันเถอะ ขึ้นชั้นสาม”
เมื่อเข้าไปในห้องตรวจอีกครั้ง คุณหมอหูยื่นมือมารับผลตรวจไปดู “คุณแม่มีภาวะโลหิตจางนิดหน่อย ส่วนเด็กปกติดี”