เสียงประทัดดังไม่ขาดสายมาจากนอกหน้าต่าง ดังขึ้นสลับกันไปมาราวกับนัดหมายกันไว้ บ้านนี้จุดเสร็จ บ้านนั้นก็จุดต่อ
“พ่อ เราไปจุดประทัดกันเถอะครับ!” จิ่งโจวมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตื่นเต้น ค่ำคืนอันเงียบเหงาในวันปกติถูกเสียงประทัดแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่อ แม้แต่ดวงดาวก็ยังดูสว่างขึ้นอีกหลายส่วน
“ไปสิ” จิ่งอวี่ชวนเองก็ยินดีที่จะไปเล่นกับจิ่งโจว
จิ่งโจวเพิ่งเตรียมตัวพร้อม ประทัดชุดร้อยนัดก็แตกเปรี้ยงปร้างจนหมดแล้ว
จิ่งอวี่ชวนแบมือ “หมดแล้ว เข้าบ้านกัน”
จิ่งโจวทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อว่าพ่อพูดอะไรออกมา จนจิ่งอวี่ชวนหลุดหัวเราะพรืด “เอาละ อันนี้เอาไปแกะเล่นได้”
ดวงตาจิ่งโจวเป็นประกาย “ขอบคุณครับพ่อ”
เฮ้ เจ้าเด็กนี่รู้จักกาลเทศะจริง ๆ ด้วย!
จิ่งอวี่ชวนขยี้หัวจิ่งโจว “ของพวกนี้เป็นของลูกทั้งหมด จะเล่นตอนนี้หรือพรุ่งนี้ก็ได้”
จิ่งโจวแกะออกมาหนึ่งกำ มือเล็ก ๆ ของเขากำประทัดสีแดงสดไว้ ดูน่ารักเป็นพิเศษ
“วันนี้ผมจะจุดพวกนี้ให้หมดเลยครับ”
จิ่งอวี่ชวนไม่กล้าให้จิ่งโจวใช้ไม้ขีดจุดตรง ๆ จึงไปหยิบธูปกันยุงแท่งยาวที่เหลือจากฤดูร้อนในบ้านมาให้ “ตั้งแท่งนี้ไว้ แล้วเอาธูปนี่ไปจุดประทัด”
จิ่งโจวเชื่อฟังอย่างว่าง่าย พอได้ถือธูปยาวยี่สิบเซนติเมตรก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก
จิ่งจวิ้นกัง สวี่ชิงอวี้ และเซี่ยงเถียนก็ออกมาด้วย ทั้งสามพลอยสนุกไปด้วย ประทัดพวงเล็ก ๆ ถูกแกะออกจนกระจัดกระจาย แล้วทุกคนก็โยนจุดกันจนหมด
ไม่มีดอกไม้ไฟตระการตา ไม่มีเสียงระฆังข้ามปี แต่เซี่ยงเถียนกลับรู้สึกว่าปีใหม่นี้สนุกและมีความสุขเหลือเกิน