พอไปถึงลานกลาง เขาก็เดินเข้าไปหาแม่เฒ่าม่า «คุณย่าม่า»
«อ้าว ฉันเห็นเมื่อกี้แม่เธอดูไม่ค่อยสบายหรือเปล่า?» แม่เฒ่าม่านั่งอยู่ไม่ไกลจากประตูบ้านตัวเอง พอดีเห็นจิ่งอวี่ชวนประคองเซี่ยงเถียนกลับบ้าน
ถึงเซี่ยงเถียนจะไม่ได้ตั้งใจป่าวประกาศ แต่ท้องของเธอก็ยังมองออก แม่เฒ่าม่าจึงถามด้วยความเป็นห่วง
จิ่งโจวชี้ไปยังกองขยะที่เพิ่มขึ้นอีก «กลิ่นแรงมากครับ»
แม่เฒ่าม่ายิ้ม ริ้วรอยบนใบหน้าลึกขึ้นกว่าเดิม ก่อนหยิบม้านั่งเตี้ยออกมา «มานั่งนี่สิ»
จิ่งโจวเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย แล้วยังทักกงชุ่ยเฟินด้วย «น้าสะใภ้ซวี หยวนหยวนอ้วนขึ้นอีกแล้วนะครับ»
กงชุ่ยเฟินยิ้มพลางพยักหน้า ช่วงนี้สวีกังจู้กลัวว่าน้ำนมของเธอจะไม่พอ จึงคอยหาซื้อไข่ไก่มาให้ ส่วนหญิงชราซวีก็เอาบะหมี่น้ำแกงไก่มาให้ตั้งสองครั้ง
น้ำนมคราวนี้มีมากกว่าตอนหย่าฮุ่ยกับหย่าผิงเสียอีก เธออยากให้หย่าฮุ่ยกับหย่าผิงได้ลองชิมด้วย แต่หย่าฮุ่ยไม่ยอมท่าเดียว บอกว่านี่เป็นอาหารของน้องชาย
ส่วนหย่าผิงลองดื่มไปคำหนึ่ง แล้วทำหน้ามุ่ยบอกว่าไม่หวาน
พอนึกถึงเรื่องนี้ กงชุ่ยเฟินก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนหันไปมองจิ่งโจว «มาดูเรื่องสนุกหรือไง?»
จิ่งโจวเผยฟันซี่เล็ก ๆ ออกมายิ้ม ฟันล่างยังหายไปซี่หนึ่ง «คุณปู่หลัวจะย้ายไปจริง ๆ เหรอครับ?»
«ผู้อำนวยการฟ่านบอกว่าโรงงานเหล็กจัดสรรบ้านให้เขาแล้ว» กงชุ่ยเฟินไม่ได้มองจิ่งโจวเป็นเด็กแล้วปัด ๆ ให้พ้นไป แต่ตอบอย่างจริงจัง
ทว่าในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ สุดท้ายบ้านก็ได้มา แต่ครอบครัวกลับพังทลาย ไม่รู้ว่าถ้าหลัวเผิงรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นแบบนี้ เขาจะยังวางแผนทุกอย่างอยู่หรือเปล่า