วันสุดท้ายที่เซี่ยงเถียนได้พักอยู่บ้าน เธอเริ่มคิดถึงวันที่ได้ไปทำงานแล้ว ที่จริงคิดถึงโรงอาหารของโรงงานเหล็กกล้ามากกว่า...
“แม่ หนูทำเองค่ะ”
“ลูกไปพักเถอะ” สวี่ชิงอวี้ตักน้ำใส่หม้อไปแล้ว “เสี่ยวชวนซื้อกระดูกชิ้นใหญ่มาอีกชิ้น แม่จะเคี่ยวซุปให้ แล้วต้มแผ่นแป้งให้กินดีไหม?”
“ได้ค่ะ” เซี่ยงเถียนกำลังจะไปอุ้มอีอี แต่โม่ซีก็ห้ามไว้ “พี่ไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันดูอีอีเอง”
“แม่ หนูรินน้ำให้ค่ะ”
“ไม่ต้อง ๆ” เซี่ยงเถียนโบกมือ แล้วหันไปถามโม่ซี “พี่คะ ทางโน้นจัดการไปถึงไหนแล้ว?”
“ไม่ต้องทำอะไรมาก คนที่เสี่ยวชวนหามาช่วยไว้ใจได้ สัปดาห์หน้าก็ย้ายเข้าไปได้แล้ว”
“ฉันไปดูมาแล้ว บ้านที่พวกเขาแบ่งให้ใกล้กับที่นี่มาก ถึงตอนนั้นเสี่ยวโจวจะอยากอยู่ที่ไหนก็ได้” สวี่ชิงอวี้เอากระดูกชิ้นใหญ่ลงเคี่ยว แล้วเดินเข้ามาในบ้านพอดี ได้ยินเซี่ยงเถียนถามขึ้น
“ฉันจะอยู่ทางนี้วันจันทร์ พุธ ศุกร์ ส่วนวันอังคาร พฤหัสบดี เสาร์จะอยู่ทางโน้น”
“แล้ววันอาทิตย์ล่ะ?” สวี่ชิงอวี้หยอกจิ่งโจว
“วันอาทิตย์ไปนอนบ้านคุณย่าครับ”
“ฮ่า ๆ ๆ” ทุกคนหัวเราะกัน
หกโมงเช้า จิ่งอวี่ชวนลืมตาขึ้นก็เห็นเซี่ยงเถียนคุกเข่าอยู่บนเตียง กางแขนออก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้น “ก่อนหน้านี้ตอนต้องไปทำงาน คุณไม่ได้มีท่าทีแบบนี้เลยนี่”
“ตอนนั้นก็เรื่องหนึ่ง ตอนนี้ก็อีกเรื่องหนึ่ง” เซี่ยงเถียนหันไปส่งสีหน้าประมาณว่า ‘คุณไม่เข้าใจหรอก’ ให้จิ่งอวี่ชวน
เธอดื่มซุปบำรุงมาติดต่อกันถึงเจ็ดวัน แถมยังถูกบังคับให้นอนพักอีกเจ็ดวัน จนตอนนี้กลับรู้สึกว่านอนอยู่บนเตียงแล้วเหนื่อยเสียอย่างนั้น...