“โธ่ คุณจิ่ง วางใจเถอะค่ะ ฉันจะพาเถียนเถียนไปเริ่มงานที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ด้วยตัวเอง” พี่หวังโบกมือ สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า ฝากไว้ที่ฉันได้เลย สบายใจได้
จิ่งอวี่ชวนอดขำไม่ได้ เขารู้จักพี่หวังดี หวังเสียอายุสามสิบกว่า ๆ เป็นคนกระตือรือร้นมาก ถึงขั้นที่เขารู้สึกว่าเธอออกจะกระตือรือร้นเกินไปสักหน่อย
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขายังไม่รู้จักเถียนเถียน พี่หวังคนนี้ชอบคิดหาทางจับคู่ให้เขาอยู่เรื่อย ทำเอาช่วงหนึ่งเขารีบเลิกงานเป็นพิเศษ เพราะกลัวว่าจะถูกดักรออยู่หน้าประตู
“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นขอบคุณพี่หวังนะครับ”
“โธ่ จะเกรงใจพี่ทำไมล่ะ” พี่หวังไม่ยอมให้เซี่ยงเถียนถือของเลยสักชิ้น “ไปกันเถอะ เถียนเถียน ฉันชื่อหวังเสีย ทุกคนเรียกฉันว่าพี่หวัง เพราะฝ่ายบุคคลของเรายังมีอีกคนที่แซ่หวังเหมือนกัน แต่อายุน้อยกว่าฉัน ชื่อหวังเสี่ยวหลิง ทุกคนเรียกเธอว่าพี่หวังเหมือนกัน”
หวังเสียเล่าเรื่องของฝ่ายสนับสนุนทั้งหมดให้เซี่ยงเถียนฟังเป็นชุด ราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่
เซี่ยงเถียนโบกมือให้จิ่งอวี่ชวน แล้วรีบตามหวังเสียไป
หวังเสียเริ่มเล่าถึงฝ่ายประชาสัมพันธ์ของพวกเธอแล้ว
“ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของพวกเธอมีทั้งหมด 4 คน เธอเป็นคนที่ 5” หวังเสียทำสีหน้าสนอกสนใจ หันมองรอบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงกระซิบกับเซี่ยงเถียนว่า “หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ชื่อจ้าวลี่หมิน เป็นทหารที่ปลดประจำการมาแล้ว เขาแค่มารับตำแหน่งสบาย ๆ กันว่าเขาบาดเจ็บจากตอนอยู่ในกองทัพ เลยมาพักฟื้นที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ ไม่อย่างนั้นอย่างน้อยก็คงได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยแล้วล่ะ”