สิ่งแรกที่เซี่ยงเถียนเห็นคือ ต้นทับทิมต้นหนึ่งในลานบ้านกับบ่อน้ำหนึ่งบ่อ
จิ่งโจวจูงอีอีไว้แน่น เด็กน้อยจะดึงไปทางไหน เขาก็เดินตามไปทางนั้น
เห็นได้ชัดว่าอีอีเองก็ถูกต้นทับทิมดึงดูด ศีรษะเล็ก ๆ แหงนไปด้านหลังเกือบเก้าสิบองศา ดวงหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง ก่อนจะถามจิ่งโจวว่า “พี่ชาย ผลไม้ค่ะ”
“นี่ทับทิม ยังไม่สุก กินไม่ได้” จิ่งโจวชี้ไปยังผลทับทิมสีเขียวอมเหลือง
อีอีไม่ได้ผิดหวัง ยื่นมือออกไปอย่างร่าเริง “อุ้มหน่อยค่ะ”
จิ่งโจวอุ้มอีอีขึ้นมา เด็กน้อยยื่นมือไปจิ้มผลทับทิมลูกที่เอื้อมถึงอย่างเบามือ ระมัดระวังสุด ๆ พอจิ้มเสร็จก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะกอดคอจิ่งโจวไว้
จิ่งโจวตามใจอีอี พลางประคองเธอให้สูงขึ้นอีกนิดอย่างทะนุถนอม
ชายคนนั้นดูประหม่าเสียยิ่งกว่าพวกเขา มือแตะอยู่บนก้านกล้องยาสูบ น้ำเสียงไม่ดังนัก “จะ...จะเอาไหม?”
หวงต้าเหยียนเลิกคิ้วมองจิ่งอวี่ชวน ส่วนจิ่งอวี่ชวนก็หันไปมองเซี่ยงเถียน
หวงต้าเหยียนพึมพำกลั้วหัวเราะ “ไม่เอาไหนเลย”
เซี่ยงเถียนพยักหน้า “เอาค่ะ”
ชายคนนั้นถอนหายใจโล่งอก น้ำเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “แปดพัน จ่ายทีเดียวให้ครบ”
“ได้ค่ะ”
เรื่องหลังจากนั้นง่ายดายมาก ทั้งสองฝ่ายให้ความร่วมมือกันดี เซี่ยงเถียนจ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว ส่วนชายคนนั้นก็รับผิดชอบเต็มที่ พาพวกเขาไปสำนักงานถนนจนจัดการโอนกรรมสิทธิ์เสร็จ จากนั้นจึงโค้งคำนับลึก ๆ ก่อนจากไป
เซี่ยงเถียนมองกระดาษแผ่นบางในมือ นี่เธอ...ซื้อบ้านแล้วเหรอ?
ไม่เหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้เลย