จิ่งโจวนั่งอยู่บนจักรยานที่โยกไปมา “พ่อ เมื่อไหร่เราจะย้ายเข้าบ้านใหม่ได้ครับ?”
“อีกไม่นานหรอก!”
ดวงอาทิตย์ไม่สนหรอกว่าใครจะตื่นหรือยัง มันยังคงขึ้นตามปกติ
เซี่ยงอิ๋นกุมหัวลุกจากเตียง “กี่โมงแล้ว?”
หยางหวยฮวาเพิ่งตื่นเหมือนกัน เธอมองนาฬิกาข้อมือ “เจ็ดโมงครึ่งแล้ว... เจ็ดโมงครึ่งแล้วเหรอ?” ตอนแรกน้ำเสียงยังเรียบเฉย แต่พอพูดประโยคที่สองก็เด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาทันที!
เซี่ยงอิ๋นก็ลุกขึ้นนั่ง หยางหวยฮวาเริ่มแต่งตัวแล้ว
“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ? ฉันกำลังจะไปเรียกพวกคุณพอดีเลย!” เซี่ยงเถียนเพิ่งต้มไข่เสร็จ พอมองนาฬิกาก็เห็นว่าเจ็ดโมงสี่สิบแล้ว ถ้าไม่เรียกตอนนี้ พวกเขาคงไปทำงานตอนแปดโมงไม่ทันแน่!
เซี่ยงอิ๋นกับหยางหวยฮวารีบล้างหน้า คว้าไข่คนละสองฟองใส่กระเป๋า แล้วขี่จักรยานไปทำงานทันที
เซี่ยงหนานถูกเซี่ยงเถียนไล่ไปตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้จึงเหลือเธออยู่คนเดียว
เซี่ยงเถียนยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจ เตรียมออกไปซื้อหนังสือพิมพ์ วันนี้จิ่งอวี่ชวนก็ไปทำงานแล้ว เธอตั้งใจจะเริ่มศึกษาหาแนวทางเขียนงานของตัวเองต่อ!
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!
เธอต้องศึกษาแนวทางให้ดีเสียก่อน ถึงจะรู้ว่าควรเลือกใช้คำอย่างไร หากเผลอเขียนอะไรเกินเลยไป คงไม่ต่างจากยื่นหัวไปให้คนอื่นฟันหรอกหรือ!
เธอซื้อหนังสือพิมพ์กลับมาบ้านอย่างละฉบับ
เซี่ยงเถียนนั่งอ่านทีละแผ่น
พอเห็นหนังสือพิมพ์เมืองลั่วหนิง ดวงตาก็เบิกกว้าง!
เธอตรวจดูวันที่อย่างละเอียด เป็นฉบับของเมื่อวาน!
มีหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ฉบับหนึ่ง ลงชื่อจิ่งอวี่หลันไว้ด้านล่าง และใต้หนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ยังมีประกาศตัดขาดจากจิ่งจวิ้นกังอีกด้วย!