เซี่ยงเถียนยักไหล่ “แล้วเธอไม่ได้ไปก่อเรื่องที่บ้านเหรอ?”
“พ่อเรายอมรับว่าเธอเป็นจิ่งอวี่หลัน เธอก็เป็นจิ่งอวี่หลัน แต่ถ้าพ่อไม่ยอมรับ เธอก็ไม่ใช่ใครทั้งนั้น!” จิ่งอวี่ชวนเบ้ปากอย่างดูแคลน “เอาละ อย่าคิดมากเลย ถ้าเธอโผล่มาหาเรื่องเธอ ก็ไม่ต้องไว้หน้า!”
“รู้แล้ว!”
“ขึ้นไปเถอะ!”
“ได้”
เดือนต่อมา ชีวิตของเซี่ยงเถียนสุขสบายเสียจนบรรยายไม่ถูก
ทุก ๆ สามวัน พอจิ่งอวี่ชวนเลิกงาน เขาก็จะมารับเธอไปดูความคืบหน้าของบ้านที่ลานบ้านหมายเลข 28 ด้วยกัน
วันอาทิตย์ที่จิ่งอวี่ชวนหยุด เขาก็จะพาจิ่งโจวกับเธอออกไปเที่ยวด้วยกัน บางคืนพวกเขาก็ไปกินข้าวที่บ้านตระกูลจิ่ง บางคืนก็มากินข้าวที่บ้านตระกูลเซี่ยง
จิ่งอวี่หลันไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกเลย ส่วนเซี่ยงเถียนก็คิดแนวทางการเขียนเรียบร้อยแล้ว จึงเริ่มส่งต้นฉบับไปให้สำนักพิมพ์!
เธอส่งนิยายให้คอลัมน์นิยายของหนังสือพิมพ์ภาคค่ำเมืองหลวงเป็นหลัก ตอนนี้ลงตีพิมพ์ไปแล้วหนึ่งตอน แต่น่าเสียดายที่เธอได้รับเพียงหนังสือพิมพ์ฉบับที่ลงบทความของตัวเอง ส่วนค่าต้นฉบับต้องรอให้ส่งตอนถัดไปและได้ตีพิมพ์ก่อน ถึงจะส่งเงินมาให้เธอทางไปรษณีย์ได้
นอกจากนี้ยังส่งกระดาษมาให้แผ่นหนึ่ง ระบุหลักเกณฑ์ค่าต้นฉบับไว้อย่างชัดเจนว่า ทุก ๆ 1,000 ตัวอักษรจะจ่ายสามเหมา และทุกห้าตอนที่ลงต่อเนื่องจะมีรางวัลเป็นคูปองหนึ่งครั้ง ไม่จำกัดว่าต้องเป็นคูปองชนิดไหน อย่างไรก็จะส่งมาพร้อมกับค่าต้นฉบับ
“เซี่ยงซ่าง! นามปากกานี้ดีจริง ๆ ดีมาก!” เซี่ยงอิ๋นถือหนังสือพิมพ์ที่ทางสำนักพิมพ์ส่งมา พลางอ่านซ้ำไปซ้ำมาอย่างตื่นเต้น