จิ่งโจวถือแตงกวาไว้ในมือข้างหนึ่ง สะบัดน้ำออกพลางสูดจมูกฟุดฟิด “นี่อะไร หอมจังเลย”
นี่มันทั้งเทคโนโลยีทั้งสารพัดเคล็ดลับเลยนะ...
เซี่ยงเถียนอดหัวเราะไม่ได้
“เป็นอะไรไปครับ แม่?”
“ไม่มีอะไรจ้ะ นี่เนื้อตุ๋น แม่ว่าจะทอดแป้งแผ่นสักสองสามแผ่น เดี๋ยวเอามาห่อมันฝอยกับเนื้อตุ๋นกิน”
จิ่งโจวมองเห็นของกองโตบนเตาอีกครั้ง “ของพวกนี้ทำให้พ่อผมเหรอครับ?”
“อืม แม่จะทำข้าวห่อ จะใส่อะไรก็ใส่ได้ตามใจเลย” เซี่ยงเถียนหยิบหมูแผ่นขึ้นมาชิ้นหนึ่ง “ลองชิมดูสิ”
“เนื้อหวานจัง” จิ่งโจวรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย
“ทาน้ำผึ้งไว้น่ะ”
จิ่งโจวคิดว่าในช่วงหลายวันที่เขาไม่อยู่ แม่คงทำเอง ดวงตากลมโตจึงเต็มไปด้วยความชื่นชม
“ฮ่า ๆ” เซี่ยงเถียนยิ้มพลางยื่นให้เขาอีกชิ้น “แม่เก็บไว้ที่บ้านบ้างนะ ลูกกินได้ตามสบายเลย”
จิ่งโจวรับมาแล้วยื่นจ่อปากเซี่ยงเถียน “แม่ก็กินด้วยสิครับ”
“จ้ะ ขอบใจนะเสี่ยวโจว” เซี่ยงเถียนกัดเข้าปากทันที หวานละมุน ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม
เนื้อตุ๋นก็สุกได้ที่แล้ว จิ่งโจวแย่งล้างหม้อไปทำเอง
เซี่ยงเถียนเตรียมทอดแผ่นไข่บาง ๆ เอาไว้ห่อข้าว โดยตัดให้เป็นเส้นเล็ก ๆ
จากนั้นก็หั่นเนื้อวัวซอสเป็นชิ้นเล็ก ๆ เตรียมไว้
แตงกวาก็หั่นเป็นแท่งหนาประมาณหนึ่งในแปดของลูก แล้วตัดให้มีความยาวหนึ่งในสาม
มันฝอยก็ผัดจนสุก แค่พอหายดิบ เวลากัดยังกรอบกรุบ กินคู่กับเนื้อตุ๋นนุ่มเปื่อยแล้วช่วยปรับรสสัมผัสได้พอดี
สุดท้ายยังทอดซอสไข่ไว้อีกอย่าง เซี่ยงเถียนตั้งใจจะเอาไปคลุกกับข้าว ข้างในมีไข่ที่ผัดจนเข้ากันดี