จนจิ่งอวี่ชวนตื่น เซี่ยงเถียนก็ยังนอนไม่หลับ
“ไม่ต้องห่วงนะ ผมไปแล้ว” จิ่งอวี่ชวนลุกขึ้นเบา ๆ คิดไม่ถึงว่าจะเห็นดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่ง ทั้งรู้สึกปวดใจทั้งอดขำไม่ได้ “นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
“อืม” เสียงของเซี่ยงเถียนอู้อี้เล็กน้อย เธอลุกขึ้นมองจิ่งอวี่ชวนค่อย ๆ ออกจากห้องไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็กลับมานอนลงบนเตียงอีกครั้ง
เธอยังคงนอนไม่หลับ จึงหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีสัญญาณ เธอลองกดไปกดมาอยู่หลายครั้ง โชคดีที่เป็นเครื่องตัวอย่าง มีเกมเล่นคนเดียวติดมาด้วยเกมหนึ่ง
คล้ายเกมกระโดดตามช่อง ใช้มือซ้ายขวากดช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เพื่อกระโดดหลบสิ่งกีดขวาง เซี่ยงเถียนเล่นเพลินจนเริ่มติดใจ
พอรู้สึกเมื่อยคอ เธอก็พบว่าในห้องสว่างขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หกโมงเช้าแล้ว
ในที่สุดเธอก็เริ่มง่วง เก็บโทรศัพท์แล้วหลับตาลงนอน
ตอนเซี่ยงเถียนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง จิ่งอวี่ชวนกับคนอื่น ๆ ขับรถมาถึงบริเวณไหล่เขาของหมู่บ้านกวนแล้ว หากจะเข้าไปข้างในต่อก็ต้องเดินเท้าเท่านั้น
ที่นี่มีลำธารสายหนึ่งไหลลงไปจนถึงเชิงเขา ทุกคนพักกันอยู่ตรงนี้ แล้วเริ่มเตรียมตัวขึ้นเขา
เสียงรถบรรทุกคงดังเกินไป ริมลำธารจึงไม่มีสัตว์ตัวเล็ก ๆ สักตัว ทั้งที่ตามปกติบริเวณนี้ยังถือว่าปลอดภัย สัตว์ตัวเล็กบางชนิดมักมาดื่มน้ำที่นี่
ปีก่อนพวกเขาล่ากวางได้สองตัวตรงนี้ น่าเสียดายที่ปีนี้ไม่มีโชคเช่นนั้น