อาหารหลักเป็นข้าวสวย ยกขึ้นโต๊ะตอนยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
ทั้งสามคนรอหวงต้าเหยียนอยู่ พออาหารทุกจานวางลงบนโต๊ะและนั่งประจำที่แล้ว ถึงค่อยหยิบตะเกียบขึ้นมากินอีกครั้ง
เซี่ยงเถียนชอบขากบมากเป็นพิเศษ กินไปตั้งยี่สิบสามสิบขา แถมยังซัดข้าวสวยไปอีกครึ่งชาม
มันฝรั่งซอยกับเต้าหู้ซอยต้นหอมยิ่งเป็นกับข้าวที่กินกับข้าวได้ดี จิ่งอวี่ชวนก็ยินดีให้ขากบทั้งหมดกับเซี่ยงเถียน
“ฉันอิ่มแล้ว คุณกินเองเถอะ” เซี่ยงเถียนพูดพลางตบพุงเบา ๆ
หวงต้าเหยียนยิ้มอย่างภูมิใจ “เป็นไงบ้าง อ้วนพอไหมล่ะ?”
“ไม่เลวเลยค่ะ อาหยวน คุณหาเจ้าใหม่ได้แล้วเหรอ?”
“มีคนแนะนำมา คนนี้ไว้ใจได้ ของดีในมือก็มีเยอะ เส้นสายกว้างขวาง ได้ยินว่ายังหาเนื้อวัวกับเนื้อแกะจากทุ่งหญ้ามาได้ด้วย เอาไหม?”
“ถ้ามีของก็เก็บไว้ให้ฉันหน่อย เก็บไว้เยอะ ๆ ก็ได้ พวกกังจื่อกินไหวแน่นอน”
“ของฉันยังไม่พอเลย ช่วงนี้คนมาหาฉันเยอะขึ้นไม่น้อย ทุกคนมากันเพราะวัตถุดิบใหม่ ๆ นี่แหละ”
จิ่งอวี่ชวนไม่เซ้าซี้ “ได้ มีเท่าไรก็เอาเท่านั้น ฉันไม่เลือก”
“คราวนี้ฉันอยากได้ข้าวสาร เอาคุณภาพแบบที่คุณเอามาคราวก่อน ฉันแบ่งเนื้อวัวให้คุณได้ 30 ชั่ง”
“ได้” คราวก่อนเป็นข้าวสารจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของเซี่ยงเถียน จิ่งอวี่ชวนจึงพยักหน้ารับ
เซี่ยงเถียนยิ่งตื่นเต้น ถึงในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของเธอจะมีเนื้อวัว แต่เนื้อวัวจากทุ่งหญ้าต้องแท้กว่าแน่ ๆ วัวที่นั่นกินหญ้าตามธรรมชาติ จะเหมือนวัวที่เลี้ยงด้วยอาหารคนของเธอได้ยังไง