จิ่งอวี่ชวนหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมาใบหนึ่ง “แค่นี้ก็พอแล้ว พี่สาวกับพี่เขยกลับมาทั้งที ผมก็ต้องแสดงน้ำใจบ้างสิ”
สวี่ชิงอวี้ยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อจิ่งอวี่ชวน “เก็บไว้ ซื้อของให้เยอะหน่อย”
จิ่งอวี่ชวนหัวเราะพลางส่ายหน้า “ได้ ๆ”
บนรถไฟ พวกเขาเพิ่งเปลี่ยนจากที่นั่งชั้นแข็งมาเป็นเตียงนอน
“พ่อ นั่งพักก่อนนะ ผมจะไปดูที่ตู้เสบียง ซื้อข้าวกล่องกลับมากิน” หลินซงอวี่วางสัมภาระเรียบร้อยแล้วจึงพูดกับจิ่งจวิ้นกัง
“ได้ ๆ” จิ่งจวิ้นกังนั่งอยู่บนเตียงชั้นล่างแล้วพยักหน้า
เตียงนอนที่พวกเขาเปลี่ยนมาเป็นเตียงล่างหนึ่งเตียง เตียงกลางสองเตียง ส่วนเตียงล่างฝั่งตรงข้ามมีผู้ชายนั่งอยู่คนหนึ่ง เขาสวมชุดแบบเลนินสีเทาเข้ม ข้างกายวางกระเป๋าหนังไว้ คงมาทำงานต่างถิ่น
โม่ซีหยิบกล่องข้าวออกมา “กล่องข้าวของคุณอยู่ไหน? ฉันจะไปตักน้ำร้อนมา เดี๋ยวกินข้าวแล้วจะได้ดื่มน้ำด้วย”
“ผมไปเอง” จิ่งจวิ้นกังก้มลงทันที ดึงกระเป๋าใบใหญ่ที่ยัดไว้ใต้เตียงออกมา แล้วหยิบกล่องข้าวออกมา
“ฉันไปเองก็ได้” โม่ซีรับกล่องข้าวจากมือจิ่งจวิ้นกังแล้วเดินออกจากตู้โดยสารเตียงนอน
จิ่งจวิ้นกังยิ้มซื่อ ๆ สองที พอเห็นผู้ชายฝั่งตรงข้ามมองมา ก็รีบทำหน้าขรึมขึ้นทันที แต่ในใจเริ่มจุดพลุฉลองไปแล้ว
“ร้อนนิดหน่อยนะ” โม่ซีเพิ่งกลับมาพร้อมน้ำร้อนและวางไว้บนโต๊ะ พูดจบจิ่งจวิ้นกังก็ดื่มเข้าไปแล้วหนึ่งอึก ร้อนจนรู้สึกเหมือนในปากกำลังผัดกับข้าวอยู่จานหนึ่ง แต่เขาก็ยังเสียดายเกินกว่าจะบ้วนทิ้ง “อร่อยจริง ๆ”