ระหว่างที่ฟางฮุ่ยหลิงกำลังออกใบเสร็จ เก๋อเสี่ยวลี่ก็จูงเซี่ยงเถียนไปอีกด้านหนึ่ง แล้วถามเสียงเบาว่า “ยางรัดผมเส้นเล็กที่ให้ฉันคราวก่อน เธอยังมีอีกไหม?”
เซี่ยงเถียนสังเกตเห็นยางรัดผมที่ข้อมืออีกฝ่ายแล้ว ดูก็รู้ว่าทะนุถนอมมาก เพราะไม่ได้เอาไปมัดผม แค่สวมไว้ที่ข้อมือเท่านั้น
เซี่ยงเถียนพยักหน้า “มี”
เก๋อเสี่ยวลี่จับมือเซี่ยงเถียนอย่างตื่นเต้น “แบ่งให้ฉันสักสองสามเส้นได้ไหม?”
เซี่ยงเถียนไม่ได้คิดจะไปตลาดมืด แต่เมื่อมีคนมาถึงที่ เธอก็ไม่ปฏิเสธ “ได้ พรุ่งนี้เช้าฉันไปหาเธอ”
“ตกลง พูดแล้วนะ ฉันจะรอ!”
“ได้”
ทางจิ่งอวี่ชวนก็จ่ายเงินกับคูปองเรียบร้อยแล้ว ฟางฮุ่ยหลิงยังเตือนอีกว่า “อย่าลืมเอาใบเสร็จไปให้สถานีตำรวจประทับตราด้วยนะ ไม่อย่างนั้นถ้าหายไปจะตามคืนไม่ได้”
“ได้ พวกเราซื้อของอีกหน่อยแล้วค่อยไป”
“ฉันพาพวกคุณไปเอง อยากซื้ออะไรล่ะ?” เก๋อเสี่ยวลี่เสนอตัวอย่างกระตือรือร้น
เซี่ยงเถียนไม่ได้ปฏิเสธ ก่อนหน้านี้สองวันเธอเอาของกินไปให้ไม่น้อยแล้ว เธอกับจิ่งอวี่ชวนตกลงกันว่าวันนี้จะซื้อเหล้าไปฝากสองขวด
มีเก๋อเสี่ยวลี่พาเดิน พนักงานขายไม่ได้ต้อนรับอย่างกระตือรือร้นนัก แต่ก็ทำงานรวดเร็วดี
เหล้าเฟินสองขวดถูกแขวนไว้กับแฮนด์จักรยานของจิ่งอวี่ชวน โดยมีจิ่งโจวนั่งซ้อนท้าย ส่วนเซี่ยงเถียนปั่นจักรยานคันใหม่ของตัวเอง มุ่งหน้าไปสถานีตำรวจอย่างมีความสุข วันอาทิตย์สถานีตำรวจก็มีเจ้าหน้าที่เข้าเวร
สิบนาทีต่อมา เซี่ยงเถียนก็เข็นจักรยานที่ประทับตราเรียบร้อยออกจากสถานีตำรวจ ตอนนี้เธอก็เป็นคนมีจักรยานแล้ว!