จิ่งโจวช่วยงานได้อย่างคล่องแคล่ว วัตถุดิบเหล่านี้พอมาอยู่ในมือเซี่ยงเถียนก็ราวกับถูกเสกให้มีกลิ่นหอมอบอวลยิ่งขึ้น
เธอตักซอสเห็ดหอมใส่ลงไปคลุกกับน้ำราดมะเขือ รสเผ็ดอ่อน ๆ ผสานกับกลิ่นหอมของข้าวสาลีจากเส้นบะหมี่ จิ่งโจวกินจนแทบไม่เงยหน้า มีเพียงเสียงซู้ดเส้นดังเข้าปาก
บะหมี่ยังไม่หมดชาม เซี่ยงเถียนก็ถูกเสียงจากข้างนอกดึงดูดความสนใจ เธอมองออกไปทางหน้าต่าง
คุณปู่เกา คุณปู่เหอ หลัวต้าฝง และหลัวต้าอวี่ทั้งสี่คนกำลังหามบานประตูเข้าไปในลานกลาง
หลัวเผิงกลับมาแล้วเหรอ?
นี่ออกจากโรงพยาบาลแล้วหรือ?
“เป็นอะไรไป?” จิ่งโจวนั่งหันหลังให้หน้าต่าง พอเห็นเซี่ยงเถียนมองออกไปข้างนอก เขาก็หันไปมองตาม แต่คนพวกนั้นเข้าไปในลานกลางกันหมดแล้ว
“คนบ้านหลัวที่ถูกส่งไปโรงพยาบาลคืนนั้น ถูกหามกลับมาแล้ว”
“อ๋อ” จิ่งโจวไม่ได้สนใจนัก กลับถามขึ้นมาว่า “แม่ พรุ่งนี้เราจะไปบ้านคุณยายกี่โมงเหรอ?”
“ตอนเที่ยงแล้วกัน ช่วงเช้าไปซื้อจักรยานก่อน”
“มีจักรยานแล้วเราก็ปั่นไปตกปลาได้”
“รีบกินเถอะ!” เซี่ยงเถียนไม่อยากไปตกปลาอีกแล้ว ถ้าจิ่งโจวอยากไปก็ไปกับคุณปู่เกาที่บ้านหลังนั้นแล้วกัน!
กินข้าวเสร็จตามธรรมเนียมเดิม จิ่งโจวล้างชามแล้วหยิบหนังสือภาพสำหรับเด็กของตัวเองออกมา “แม่ ผมจำตัวหนังสือได้ตั้งเยอะแล้วนะ”
“แม่ขอดูหน่อย” หนังสือที่จิ่งโจวอ่านเป็นเรื่องไซอิ๋ว แต่ไม่มีเนื้อหาครึ่งหลัง ทั้งเล่มมีแค่สิบกว่าหน้า ปกก็ไม่ได้เขียนชื่อเรื่องไซอิ๋วไว้ กลับวาดพระยูไลองค์ใหญ่กับซุนหงอคงตัวเล็ก ๆ ชื่อหนังสือคือ《ถูกขังใต้ภูเขาห้าธาตุ》