กลับถึงบ้าน ใครจะคิดว่าหลัวเผิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว
คนที่พาเขากลับมายังเป็นผู้อำนวยการฟ่าน ซึ่งพาเจ้าหน้าที่สำนักงานถนนมาด้วยหลายคน
โรงงานรองเท้าต้องใช้เวลาอีกสามวันในการทำความสะอาดและซ่อมแซมบ้าน นั่นก็หมายความว่าพรุ่งนี้หลัวเผิงต้องย้ายออกแล้ว
สภาพของหลัวเผิงแบบนี้จะปล่อยให้อยู่โดยไม่มีคนดูแลก็ไม่ได้ แม้แต่พลิกตัวเขายังลำบาก
ผู้อำนวยการฟ่านติดต่อหลัวต้าฝงไปแล้ว หลัวต้าฝงบอกว่าไม่มีทางกลับมาแน่ ถ้าจนปัญญาจริง ๆ ก็ส่งหลัวเผิงไปหาเขาได้
นี่มันส่งขึ้นรถไฟไปตายชัด ๆ ผู้อำนวยการฟ่านคิดว่าให้นั่งรถไฟสามสี่วันแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับส่งไปตายเลย
ผู้อำนวยการฟ่านกลืนความขมขื่นลงคอ ก่อนตัดสินใจรับเรื่องหลัวเผิงมาจัดการ ไม่ว่าจะอย่างไร ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้
วันนี้ผู้อำนวยการฟ่านจึงไปโรงพยาบาลแล้วบอกหลัวเผิงถึงการตัดสินใจของหลัวต้าฝง อารมณ์ของหลัวเผิงค่อนข้างสงบ ไม่ได้อ้าปากน้ำลายไหลแล้ว เขาพยักหน้าเงียบ ๆ
อารมณ์ของผู้อำนวยการฟ่านเองก็ดีขึ้นเล็กน้อย เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะอธิบายเรื่องที่จัดการไว้ แต่สุดท้ายก็เล่าให้หลัวเผิงฟังอย่างละเอียด “เธอทำงานตีเหล็กต่อไม่ไหวแน่ ฉันติดต่อผู้บริหารโรงงานเหล็กแล้ว เห็นแก่สภาพของเธอ พวกเขาให้ย้ายไปทำงานฝ่ายบริการได้ อยู่ที่ห้องน้ำสาธารณะหลังโรงงานเหล็ก”
ผู้อำนวยการฟ่านเห็นหลัวเผิงไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลง จึงค่อยโล่งใจ หากเขาชักอีกครั้ง เธอคงกลัวอยู่ไม่น้อย “งานของเธอคือคอยดูแลห้องน้ำสาธารณะนั่นก็พอ ถ้ามีคนจากหมู่บ้านถือบัตรซื้อปุ๋ยคอกมา เธอก็คอยดูพวกเขาขนขึ้นรถก็พอ”