“ไม่มี” จิ่งอวี่ชวนส่ายหน้า “เขาอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนระดับสูงกว่า ยังไงก็ไม่มาหาผมหรอก”
“ก็จริง แต่มีเขาอยู่ด้วย คงไม่ปล่อยให้ใครสืบเจอคุณหรอก” หลิวยี่เหอรู้จักฟ่านซวี่ดี เขาเป็นมือหนึ่งด้านปฏิบัติการเดี่ยว เชี่ยวชาญทั้งการแฝงตัวและงานข่าวกรอง
ตอนที่เห็นเขาอยู่ในเมืองลั่วหนิง หลิวยี่เหอตกใจอยู่นาน ไม่คิดเลยว่าเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กจะลงมือทำเรื่องใหญ่เงียบ ๆ แบบนี้!
“ทางคุณมีข่าวอะไรอีกไหม?”
“หึ~” หลิวยี่เหอหัวเราะเบา ๆ ยกน้ำตรงหน้าขึ้นจิบแล้ววางลง “เติมน้ำตาลให้ผมสักช้อนสิ”
จิ่งอวี่ชวนไม่ได้ตอบ แต่ก็ลงมือทันที เขาเปิดกระปุกน้ำตาลแล้วตักใส่ถ้วยหนึ่งช้อน เม็ดน้ำตาลทรายหยาบ ๆ จมลงก้นถ้วย หลิวยี่เหอก็ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ไปแล้ว “มีคนเติมน้ำตาลให้ ก็หวานเลยแฮะ”
จิ่งอวี่ชวนคร้านจะบอกว่าน้ำตาลยังไม่ละลายด้วยซ้ำ เขาหยิบกระติกน้ำร้อนข้าง ๆ มาเติมน้ำให้ถ้วยของเซี่ยงเถียนที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง “เติมน้ำตาลอีกไหม?”
“ไม่ต้องแล้ว”
“แหม~ หวานจริง ๆ” หลิวยี่เหอยกขึ้นจิบอีกอึก ไม่รู้ว่าหมายถึงคนหรือน้ำกันแน่ ก่อนวางถ้วยลง สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “พี่ชวน พี่สะใภ้ ผมสงสัยว่าคนที่หนีไปเป็น...สายลับ” สองคำสุดท้ายเขาพูดเสียงเบามาก
ตอนที่จิ่งอวี่ชวนอุ้มเซี่ยงเถียนขึ้นนั่งบนเบาะหลังจักรยาน เธอยังมึนงงอยู่เลย เขาดึงเธอเข้าไปในห้องนอนด้วยความเป็นห่วง แล้วให้เธอนั่งลงบนเตียง ตอนนี้เซี่ยงเถียนไม่มีอารมณ์จะสนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองยังไม่ได้เปลี่ยนกางเกงก่อนนั่งลงบนเตียง