ความกังวลที่อัดแน่นอยู่เต็มอกของสวี่ชิงอวี้พลันมลายหายไป!
หลายวันมานี้เธออยากไปเยี่ยมจิ่งโจวอยู่ตลอด แต่ก็กลัวว่าถ้าไปหาในวันถัดจากวันที่เขาเพิ่งย้ายเข้าบ้านใหม่ เซี่ยงเถียนจะคิดมาก
เธอไม่ได้คิดว่าเซี่ยงเถียนจะทำให้จิ่งโจวลำบากใจหรอก แต่เธอมักจะคิดมากอยู่เสมอ อย่างไรเสียเซี่ยงเถียนก็ยังเป็นเด็กอายุแค่ 19 ปี
แต่พอเห็นจิ่งโจวอยู่กับเซี่ยงเถียนอย่างเป็นธรรมชาติ ก็พอจะรู้ได้ว่าทั้งคู่เข้ากันได้ดี
ผ่านไป 30 นาที ข้าวอบไส้กรอกก็สุกพร้อมเสิร์ฟ
ไส้กรอกน้ำมันวาวถูกหั่นเป็นแว่น ๆ วางเรียงบนข้าว จากนั้นก็เติมซีอิ๊วลงไปคลุก ข้าวทุกเม็ดหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นซีอิ๊วและไส้กรอก
“แม่ อร่อยเกินไปแล้ว!” จิ่งโจวตักข้าวเข้าปากคำโต
“อร่อยกว่าหั่นกินแห้ง ๆ เยอะเลย” สวี่ชิงอวี้เห็นด้วย
ทั้งสามคนกินกันไม่รีบร้อน พลางพูดคุยกันไปด้วย เซี่ยงเถียนจึงเล่าเรื่องหญิงชราที่เจอเมื่อครู่ขึ้นมา
“นั่นเป็นย่าของโจวเหวินกับโจวอู่ เมื่อก่อนอยู่กับลูกชายคนโตมาตลอด คราวนี้มาที่นี่เพราะบ้านของลูกสะใภ้เกิดเรื่อง เด็กสองคนเลยไม่มีคนดูแล”
“เกิดเรื่องอะไรเหรอ?”
สวี่ชิงอวี้ลดเสียงลง “ได้ยินว่าน้องชายของเธอทำผู้หญิงท้อง ทั้งที่เดิมทีกำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว แต่พอเธอรู้เรื่อง ก็อาศัยว่าตัวเองเป็นภรรยารองหัวหน้าคณะปฏิวัติวัฒนธรรมไปโวยวายถึงบ้านฝ่ายหญิง หาว่าอีกฝ่ายอยากเกาะครอบครัวพวกเธอ แถมยังด่าว่าเด็กในท้องเป็นลูกไม่มีพ่อ สุดท้ายฝ่ายนั้นก็ไม่แต่งแล้ว แถมยังไปรายงานเรื่องนี้อีก”