ทุกคนในลานบ้านได้รับการแนะนำให้รู้จักจนทั่ว เซี่ยงเถียนเองก็จำได้หมดแล้ว จึงยิ่งรู้สึกขอบคุณป้าหาน
“ป้าหาน ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ ยังไม่รู้ธรรมเนียมหรือกฎเกณฑ์อะไรเลย ถ้าป้าไม่บอก ฉันคงงงไปหมดแน่ ๆ”
“จะมีกฎอะไรล่ะ ก็เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น รอเสี่ยวจิ่งกลับมาตอนเย็นแล้วซื้อลูกอมผลไม้สัก 1 ชั่ง แบ่งให้บ้านละสองสามเม็ด ถือว่าแนะนำตัวก็พอแล้ว!”
“ได้ค่ะ งั้นฉันกลับไปเก็บข้าวของก่อน ตอนเย็นต้องรบกวนป้าพาพวกเราไปด้วยนะคะ”
“ได้ กลับไปเถอะ ฉันก็จะไปดูเสี่ยวหรูเหมือนกัน”
เซี่ยงเถียนจูงจิ่งโจวกลับบ้าน เด็กชายยังคงมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “แม่ เราต้องแบ่งลูกอมให้ทุกบ้านด้วยเหรอ?”
“ตอนเย็นค่อยถามพ่อดู!” ที่จริงเซี่ยงเถียนไม่ค่อยถนัดเรื่องเข้าสังคม เธอทำตัวต่อหน้าคนอย่างหนึ่ง ต่อหน้าผีอีกอย่างหนึ่งไม่เป็น แต่ก็รู้ดีว่าคนในลานบ้านรวมแห่งนี้เกลียดที่สุดก็คือคนที่ทำตัวแปลกแยกจากคนอื่น!
“แล้วตอนเย็นเรากินอะไรกันครับ?”
“หิวแล้วเหรอ?”
จิ่งโจวลูบท้อง “ก็ไม่เชิงครับ!”
เซี่ยงเถียนอดขำไม่ได้ จึงบีบแก้มเด็กชายเบา ๆ ถ้าอย่างนั้นก็แค่อยากกินของอร่อยสินะ!
แต่เซี่ยงเถียนก็เข้าใจ เด็กสมัยนี้ขาดแคลนของกินกันมาก แค่ได้กินอิ่มก็ถือว่าดีแล้ว ไหนจะมีขนมให้กินเล่นอีกล่ะ!
แต่เธอไม่ขาดของกินนี่นา!
เพียงแต่คนจัดห้องนอนคือจิ่งอวี่ชวน จิ่งโจวคงไม่ถาม แต่จิ่งอวี่ชวนอาจถามได้
“ไปกัน เราสองคนไปสหกรณ์กัน”
“ตอนนี้เลยเหรอครับ?”
“อืม ไปกันเถอะ!”
จิ่งโจวจับมือเซี่ยงเถียน กระโดดโลดเต้นไปตามทาง ดูออกเลยว่าเขาดีใจจริง ๆ