เซี่ยงเถียนเตรียมจะเริ่มทอดแผ่นแป้งไส้เนื้อแล้ว
ตั้งกระทะใส่น้ำมัน พอร้อนก็หยิบไส้เนื้อก้อนเล็ก ๆ มากดให้แบนลงในกระทะ รอให้ขึ้นรูปแล้วพลิกกลับด้าน กลิ่นหอมเริ่มลอยฟุ้งออกมา
“ไส้กับแป้งของแผ่นแป้งนี่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอครับ?” จิ่งโจวถามด้วยความสงสัย
“ฉันว่าทำแบบนี้อร่อยกว่า” เซี่ยงเถียนพลิกแผ่นแป้งไปพลางตอบไปพลาง
จิ่งโจวพยักหน้า “ผมก็ว่าอร่อยครับ” พูดจบก็นั่งรออยู่ข้าง ๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ
ไส้เนื้อที่ปรุงไว้ทอดออกมาได้ทั้งหมด 11 ชิ้น
เซี่ยงเถียนหันไปสั่งจิ่งโจวด้วย “เสี่ยวโจว ไปตอกไข่มา 4 ฟองนะ เดี๋ยวฉันทอดแผ่นไข่ให้”
“ได้เลยครับ”
เซี่ยงเถียนเช็ดกระทะ เตรียมทอดแป้งขนมปัง เธอนวดแป้งอีกสองสามที พลางรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง จากนั้นแบ่งเป็นก้อนเล็ก ๆ ปั้นเป็นลูกแล้วกดให้แบน วางลงในกระทะ
เอ่อ...
ที่เธอพูดก็ไม่ผิด เธอทำออกมาเป็นแผ่นแป้งไส้เนื้อจริง ๆ
แผ่นแป้งแบน ๆ สีเหลืองทองดูน่ากินไม่น้อย เธอฉีกออกมาชิ้นหนึ่งแล้วเป่าฟู่ ๆ
“อร่อยไหมครับ?” จิ่งโจวมองตาแป๋ว
เซี่ยงเถียนฉีกอีกชิ้นยื่นให้ “ลองชิมดูสิ”
เนื้อแป้งเหนียวนุ่ม เคี้ยวแล้วมีกลิ่นหอมนมหวาน ๆ ด้วย ดวงตาจิ่งโจวเป็นประกายขึ้นมา “อร่อยครับ”
เซี่ยงเถียนเริ่มมั่นใจขึ้น จึงรีบทอดชิ้นต่อไปทันที
ก๊อก ๆ ๆ
มีคนเคาะประตู
จิ่งอวี่ชวนอุ้มอีอีแล้วรีบไปเปิดประตู “พ่อ แม่ เข้ามาเร็วครับ”
“ยังมีฉันอีกคนด้วย!”
จิ่งอวี่ชวนมองหัวที่เบียดแทรกเข้ามา “เสี่ยวหนานก็มาด้วย เข้ามาเร็ว”
“ให้ยายอุ้มหน่อย อีอียังจำยายได้ไหม?” หยางหวยฮวาปรบมือเรียก แต่อีอีไม่สนใจ กลับหันไปซบไหล่จิ่งอวี่ชวน