จิ่งโจวกอดสวี่ชิงอวี้ไว้ เขาสูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ มือใหญ่ตบหลังเธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “คุณย่า ผมไม่ได้ผอมลงเลย กินดีมาก อาหารที่สถาบันวิจัยจัดให้เป็นอาหารพิเศษ มีสารอาหารครบถ้วนสมดุล”
สวี่ชิงอวี้ตีแขนจิ่งโจวเบา ๆ “งานของเธอนี่ก็เหมือนกันนะ สามปีถึงจะได้เจอหน้ากันสักครั้ง”
“ต่อไปงานของผมจะไม่ต้องเก็บตัวนานขนาดนั้นแล้วครับ”
“เสี่ยวโจวทำงานเพื่อสร้างชื่อเสียงให้ประเทศนะ นั่นมันเรือบรรทุกเครื่องบิน ต่อให้สามปีไม่เจอกัน หรือสามสิบปี คุณปู่ก็สนับสนุนเธอ”
จิ่งจวิ้นกังได้รับหมัดรักจากสวี่ชิงอวี้เข้าไป จึงรีบพูดติด ๆ กันว่า “โอเค ๆ ผมผิดเอง” ทำเอาอีอีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกนิ้วโป้งให้สวี่ชิงอวี้
“อวิ๋นโน่อยู่ไหน รีบโทรหาอวิ๋นโน่สิ สามปีมานี้คนที่ลำบากที่สุดก็คือเสี่ยวอวิ๋น แล้วมู่มู่กับหลินหลินทำไมไม่พามาด้วยล่ะ” ท่าทางสวี่ชิงอวี้ดูร้อนใจยิ่งกว่าจิ่งโจวเสียอีก
“อวิ๋นโน่ยังทำงานอยู่ เดี๋ยวผมไปรับครับ” พอจิ่งโจวพูดถึงอวิ๋นโน่ สีหน้าก็อ่อนโยนขึ้นมาก “มู่มู่กับหลินหลินยังไม่เลิกเรียนเลยครับคุณย่า ไม่ต้องรีบร้อนนะ”
สวี่ชิงอวี้เหลือบมองนาฬิกา “นี่ก็สี่โมงกว่าแล้ว รีบไปเถอะ”
“ได้ครับ ๆ” จิ่งโจวพยักหน้ารัว “ผมไปเดี๋ยวนี้เลย”
เซี่ยงเถียนเห็นจิ่งโจวขึ้นรถเตรียมออกไปแล้ว กำลังจะเรียกทุกคนกลับเข้าไปในบ้าน โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นสายจากหยางหวยฮวา “ฮัลโหล แม่”
“เถียนเถียน พี่ชายกับพี่สะใภ้กลับมาแล้ว ลูกกับเสี่ยวชวนและอีอีกลับมากินข้าวที่บ้านด้วยกันนะ”
เซี่ยงเถียนหัวเราะ “แม่ บังเอิญจังเลย วันนี้เสี่ยวโจวก็กลับบ้านเหมือนกัน แม่สามีกับคนอื่น ๆ อยู่ที่บ้านหนูด้วย แม่กับพ่อก็มาเถอะ เราจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน”