จักรยานของเซี่ยงเถียนไม่ได้ขี่มานานแล้ว จอดทิ้งไว้ที่บ้านก็สู้ให้เซี่ยงหนานขี่ไปโรงเรียนไม่ได้ พอได้จักรยานมา เซี่ยงหนานก็ดีใจจนแทบอยากยกมันวิ่งกลับบ้าน
ใบหน้าเล็กแนบอยู่กับแฮนด์จักรยาน “พี่ครับ พี่สาวแท้ ๆ ของผมเลย”
หยางหวยฮวาตบหลังเซี่ยงหนานดังเพียะ “พี่สาวแกคลอดลูกเสร็จแล้วก็ต้องเอาจักรยานมาคืนฉัน ขี่ให้ระวัง ถ้าล้มจนจักรยานเป็นรอย ฉันจะหักขาแกเสีย”
“ฮ่า ๆ ๆ” เซี่ยงหนานหัวเราะพลางพยักหน้า “รู้แล้วครับ หลานคนโต จะให้ฉันส่งกลับไหม?”
“ไม่ต้องหรอก น้าหนาน ไม่ต้องลำบากหรอก”
สำหรับเซี่ยงหนานแล้ว นี่จะเรียกว่าลำบากได้ยังไง ปั่นร้อยกิโลเมตรแลกกับหมั่นโถวหนึ่งลูก เขายังปั่นจนไฟแลบได้เลย
“ขึ้นมา ๆ” เซี่ยงหนานดูร้อนใจยิ่งกว่าจิ่งโจวเสียอีก
“ให้เสี่ยวหนานไปส่งเสี่ยวโจวกลับเถอะ” หยางหวยฮวาก็เอ่ยขึ้น
เซี่ยงหนานกะพริบตาปริบ ๆ จนดวงตาวาววับ เมื่อได้รับคำตอบยืนยันจากเซี่ยงเถียนก็รีบพูดว่า “ได้เลย”
เซี่ยงหนานฮัมเพลงพลางปั่นอย่างกระฉับกระเฉง ถ้าไม่เกรงใจจิ่งอวี่ชวนที่พาเซี่ยงเถียนมาด้วย เขาคงยืนปั่นจนลับตาไปนานแล้ว
พอปั่นมาถึงหน้าประตูบ้าน เขาก็ไม่แม้แต่จะเข้าไปข้างใน “ผมไปแล้วนะ พี่สาว พี่เขย หลานคนโต”
“ไม่เข้ามาดื่มน้ำสักหน่อยเหรอ?”
“ไม่กระหายครับ ผมไปก่อนนะ”
จิ่งโจวมองเซี่ยงหนานปั่นหายไปในพริบตา แล้วคิดว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองคงทำให้เซี่ยงหนานปั่นได้ไม่เต็มที่
เซี่ยงหนานกลับถึงบ้านพอดีกับที่เห็นรถวัวกำลังเคลื่อนออกไป ตรงกลางรถมีห่อใหญ่ ภายในบรรจุผ้าที่เซี่ยงอิ๋นเตรียมไว้ให้ ถุงมือสำหรับใช้แรงงาน และรองเท้าผ้าใบแบบปลดแอก