ช่วงวันท้าย ๆ ของเดือนสิบสองผ่านไปอย่างรวดเร็ว เดิมทีพอพ้นช่วงอยู่ไฟก็กลับบ้านได้แล้ว แต่พวกเธอคิดว่าจะรอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อนค่อยกลับ
วันที่ยี่สิบเก้าของเดือนสิบสอง จิ่งอวี่ชวนหยุดงานล่วงหน้า โดยฝากอีอีให้สวี่ชิงอวี้ดูแล ส่วนเขากับเซี่ยงเถียนไปที่ร้านถ่ายรูปก่อน เพื่อไปรับรูปที่ถ่ายไว้
“ช่างคะ”
“อ้าว พวกคุณนี่เอง” วันนี้ช่างถ่ายรูปสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม ตรงมุมล่างซ้ายยังมีรอยปะพื้นแดงลายดอกสีขาว พอสวมอยู่บนตัวเขากลับดูราวกับเป็นลวดลายที่ตั้งใจออกแบบมาอย่างนั้น
“รูปครับ ลองดูกัน”
“ขอบคุณค่ะ ช่าง” จิ่งอวี่ชวนรับซองมา เปิดออกแล้วเทรูปถ่ายแปดใบลงมา รูปเดี่ยวขนาดสองนิ้ว ส่วนรูปครอบครัวขนาดหกนิ้ว ทั้งหมดเป็นภาพขาวดำ แต่ช่างฝีมือดีมาก ถ่ายให้ทุกคนดูเปี่ยมสุขเหลือเกิน
รูปของอีอียิ่งน่ารัก มือเล็ก ๆ ยกขึ้นเหมือนกำลังคว้าอะไรอยู่ ปากเผยอเล็กน้อย ในดวงตาราวกับมีดวงดาวพร่างพราว
เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนพอใจมาก เซี่ยงเถียนถึงกับคิดว่ารูปขาวดำก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ “รอให้อีอีอายุครบขวบแล้วพามาถ่ายอีกครั้งนะ”
“ได้” จิ่งอวี่ชวนพยักหน้า
“ดีเลย” ช่างถ่ายรูปตอบรับอย่างอารมณ์ดี “อย่างนั้นก็ดีมาก ฮ่า ๆ”
เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนสบตากันแล้วยิ้ม “รูปสวยมากค่ะ ขอบคุณช่างนะคะ” จากนั้นก็ถือรูปตรงไปที่ไปรษณีย์
ที่เคาน์เตอร์ไปรษณีย์มีเพียงหยางหวยฮวา เธอกำลังเย็บอะไรบางอย่างอยู่
“แม่คะ”
“โอ๊ย ตกใจหมดเลย” มือของหยางหวยฮวาสะดุ้ง เธอเงยหน้าขึ้นเห็นทั้งคู่ก็ยิ้มทันที “พวกเธอมาทำอะไรกัน อีอีล่ะ”