จิ่งอวี่ชวนไม่อาจเมินสายตาของโม่ซีได้ แต่สิ่งที่เขารู้สึกมากกว่าคือความภาคภูมิใจและปวดใจ พี่สาวของเขาเติบโตจนเบ่งบานงดงาม แม้ในที่ที่ไม่มีพ่อแม่และเขาอยู่เคียงข้าง
เพียงแต่ดอกไม้ที่เบ่งบานมักมีหนามติดมาด้วย หนามเหล่านั้นช่วยปกป้องตัวเอง และคอยระแวดระวังผู้อื่น
จิ่งอวี่ชวนไม่คิดว่านั่นเป็นเรื่องไม่ดี เขาไม่อยากเปลี่ยนโม่ซี พวกเขาตามหาเธอและพาเธอกลับมาหาครอบครัว ก็เพียงหวังให้เธอมีความสุขยิ่งกว่าเดิมจากพื้นฐานที่เธอมีความสุขอยู่แล้ว
ไม่ใช่ทำให้เธออึดอัดเพียงเพื่อชดเชยในสิ่งที่พวกเขาคิดว่าติดค้าง เขาเชื่อว่าพ่อแม่ก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
หลินซงอวี่รู้กาลเทศะดี เขารินน้ำใส่กะละมังแล้วถือไว้ “ผมกลับห้องก่อนนะ”
แต่ไม่คิดเลยว่าในห้องจะมีเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่รออยู่
จิ่งโจวกอดหมอนของตัวเองยืนอยู่ตรงประตู ทำให้หลินซงอวี่ทำตัวไม่ถูก
จิ่งโจวเอียงศีรษะ “พ่อ แม่อยู่ไหนครับ?”
“แม่เขา… เอ่อ… กำลังคุยกับพ่อของลูกอยู่” คำตอบนี้ทำให้หลินซงอวี่อดกระตุกมุมปากไม่ได้ แต่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เขาเองก็ไม่คิดว่าตอนเหยียบกับระเบิดจะยังไม่ประหม่าเท่าตอนเผชิญหน้ากับจิ่งโจว เขาพยายามตั้งสติ แล้วถามว่า “ลูกมาทำอะไร?”
“ผมเข้าไปได้ไหมครับ?”
มือที่กอดหมอนของจิ่งโจวกระชับแน่นขึ้น เขา… ไม่เคยนอนกับพ่อแม่พร้อมกันเลย จึงอยากลองดูว่ามันจะเป็นอย่างที่จินตนาการไว้หรือเปล่า
ปลายนิ้วของหลินซงอวี่ชาจนทำอะไรไม่ถูก เขาจับลูกบิดประตู ประตูเปิดเอี๊ยด “เข้ามาสิ”