“หายที่ไหน หายเมื่อไหร่?”
“เมื่อกี้นี้เอง หายตรงข้างต้นไม้ใหญ่บนถนนเชวี่ยเอ๋อร์”
“ได้ บ้านอยู่ที่ไหน ชื่ออะไร?” หลังบันทึกข้อมูลพื้นฐานเสร็จ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ปิดฝาปากกาหมึกซึม “เดี๋ยวผมส่งคนไปหา พวกคุณกลับไปก่อนนะ ถ้ามีข่าว ผมจะให้คนไปแจ้งที่บ้านพักของคุณ”
“ผมไปหาเองด้วยครับ”
ยังไม่ทันที่ตำรวจจะปฏิเสธ หลิวยี่เหอก็หิ้วคอเสื้อด้านหลังของใครคนหนึ่งเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เฮ้ย วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ ขโมยจักรยานยังกล้ามาขโมยถึงหัวผมเลย”
คำว่า ‘ขโมยจักรยาน’ ทำให้คุณปู่เการู้สึกไวเป็นพิเศษ เขาหันไปมอง แล้วจักรยานที่จอดอยู่ตรงประตูนั้นไม่ใช่คันที่เขาดูแลรักษาอย่างดี เช็ดเล็กน้อยทุกสามวัน ขัดใหญ่ทุกห้าวันหรอกหรือ?
เขาวิ่งพรวดไปหา บีบเบรกแล้วลองกดกระดิ่ง เสียงใสกังวานทำให้หลิวยี่เหอถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง อะไรกัน? สมัยนี้โจรช่างกำเริบเสิบสานจริง ๆ!
คุณปู่เกายิ้มยิงฟัน “เสี่ยวโจว เจอแล้ว”
เสี่ยวโจว?
หลิวยี่เหอหันไปมอง จิ่งโจวเอ่ยทัก “คุณลุงหลิว”
“รู้จักกันเหรอ?”
จิ่งโจวพยักหน้า “บ้านเราอยู่ละแวกเดียวกันครับ คุณปู่เกากับผมเล่นหมากรุกกันอยู่ดี ๆ จักรยานของคุณปู่เกาก็ถูกขโมย พวกเราเลยมาแจ้งตำรวจครับ”
“คุณปู่เกา ตอนนี้ยังเอาจักรยานกลับไปไม่ได้ครับ ผมต้องทำตามขั้นตอนก่อน เชิญเข้าไปดื่มน้ำข้างในก่อน” หลิวยี่เหอเข้าใจเรื่องแล้ว เขาโบกมือ ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามานำจักรยานกับโจรที่หลิวยี่เหอจับมาไปไว้ที่ลานด้านหลัง