นิ้วมือของจิ่งจวิ้นกังกระตุกเล็กน้อย เผยให้เห็นความว้าวุ่นในใจ เขาไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน ยังไงก็เป็นฝาแฝดชายหญิง ทั้งยังเป็นเด็กที่คลอดออกมาพร้อมกัน จะสลับกันได้อย่างไร?
“คุณสืบรู้อะไรมาบ้าง?” จิ่งจวิ้นกังไม่เชื่อว่าจิ่งอวี่ชวนจะสงสัยเรื่องนี้เพียงเพราะจดหมายฉบับเดียว
จิ่งอวี่ชวนยกมุมปากขึ้นนิด ๆ “ผมไปสืบเรื่องหญิงชราที่ได้รับจดหมายคนนั้นมา เธออยู่คนเดียว ย้ายมาอยู่ตรอกดอกมะลิเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน แล้วก็เก็บของเก่าขายเลี้ยงชีพมาตลอด”
จิ่งจวิ้นกังรอฟังต่ออย่างเงียบ ๆ
“จดหมายฉบับแรกที่เธอได้รับลงวันที่เดือนกรกฎาคม ปี 1973 แล้วในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกันนั้น ฟาร์มชายแดนได้รับจดหมายจากโรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งเมืองมู่ หรือก็คือโรงพยาบาลเขตทหารเมืองมู่ในสมัยก่อน ผู้ส่งคือหมอหลี่ซิง แผนกสูตินรีเวชที่เพิ่งเสียชีวิตไป”
จิ่งจวิ้นกังลุกพรวดขึ้นยืน ชกมืออีกข้างหนึ่ง ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
“เพราะอย่างนั้น... หลี่ซิง คุณรู้จักไหม?” จิ่งอวี่ชวนยังคงสงบนิ่ง แต่เมื่อเห็นพ่อเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเอง
“หมอที่ทำคลอดให้แม่ของคุณก็ชื่อหลี่ซิงเหมือนกัน เพราะเขาทำคลอดฝาแฝดชายหญิง ชื่อเสียงของเขาในตอนนั้นถึงได้โด่งดังมาก” จิ่งจวิ้นกังพยายามสงบใจ สูดลมหายใจลึกแล้วนั่งลง ก่อนจะพยายามนึกถึงเรื่องในตอนนั้น
“ตอนชิงอวี้ไปโรงพยาบาล น้ำคร่ำยังไม่แตก ต้องนอนอยู่สองวันถึงเริ่มเจ็บท้องคลอด ผมเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดตลอด” จิ่งจวิ้นกังพยายามหาร่องรอยบางอย่าง แต่เวลาผ่านมานาน ความทรงจำเลือนรางจนจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว