จ้าวลี่หมินรีบลุกขึ้น กระแอมสองครั้ง “แค่ก ๆ ไม่ได้มาสายนะ มานั่งก่อน คนมากันครบแล้ว เริ่มประชุมกันเถอะ”
เซี่ยงเถียนเห็นหลิวถิงถิงขยิบตาส่งสัญญาณให้ แต่เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าหมายถึงอะไร
เธอนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง แล้วมองจ้าวลี่หมิน
“เมื่อคืนหัวหน้าโรงงานเรียกประชุมด่วน เรื่องที่เมื่อวานผู้นำมาเยี่ยมตรวจงาน ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเราสร้างผลงานชิ้นใหญ่ โดยเฉพาะสหายเซี่ยงเถียน ความคิดสร้างสรรค์ที่เธอเสนอมีความสำคัญอย่างยิ่ง ทุกคนปรบมือให้เธอหน่อย!”
เสียงปรบมือดังเปาะแปะ ทำเอามุมปากเซี่ยงเถียนกระตุก เธอไม่คิดเลยว่าพอเริ่มประชุมก็จะได้รับคำชมทันที
เธอควรพูดอะไรดีนะ?
ขอบคุณทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันงั้นเหรอ?
โชคดีที่จ้าวลี่หมินยกมือกดลงเบา ๆ เสียงปรบมือจึงหยุด เขาพูดต่อว่า “วันนี้ผมขอแบ่งงาน หลิวถิงถิงกับเซี่ยงเถียน พวกเธอสองคนช่วยกันเรียบเรียงประสบการณ์ หลังปีใหม่ต้องไปแบ่งปันให้โรงงานต่าง ๆ ฟัง ส่วนซุนเหมียวกับซุนเว่ยเซียงมีหน้าที่เขียนบทความชื่นชม เพื่อยกย่องสหายเซี่ยงเถียนกับหลิวถิงถิง”
“ได้เลย!” เสียงของหลิวถิงถิงดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้บรรยากาศการประชุมที่ไม่ได้เคร่งเครียดอยู่แล้วคึกคักขึ้นไปอีก
“ดี ดีมาก” ใบหน้าเคร่งขรึมของจ้าวลี่หมินมีรอยยิ้ม “สุดท้าย ผมขอประกาศรางวัล ทุกคนจะได้รับเงินรางวัลคนละ 10 หยวน นอกจากนี้สหายเซี่ยงเถียนจะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำก่อนกำหนด”
“ขอบคุณค่ะ หัวหน้าจ้าว!” เซี่ยงเถียนตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอลุกขึ้นยืนกล่าวขอบคุณ แล้วโค้งให้ทุกคนด้วย “ขอบคุณทุกคนด้วยนะคะ ต่อไปเรามาพัฒนาตัวเองไปด้วยกันค่ะ!”